สำหรับโมกาน่าแล้ว แม้ตอนนี้เธอจะเป็นราชินีปีศาจ แต่ก็เกลียดเทพแปดเปื้อนเช่นกัน
อาโต้ได้ยินเสียงของโมกาน่า ก็ไม่ลังเล พยักหน้ารับ “รับทราบ ราชินี!”
พูดจบ เขาก็ถือดาบยักษ์ เดินทีละก้าวเข้าไปหาเจียงเจอ
เจียงเจอเห็นดังนั้น ก็กำดาบแห่งการพิพากษาในมือแน่น แล้วตะโกนเสียงดัง “เฮ้ย! ผมไม่ใช่เทพแปดเปื้อนนะ คุณจำคนผิดแล้ว!”
แต่โมกาน่าไม่สนใจคำพูดของเจียงเจอ กลับเป็นดาบแห่งการพิพากษาในมือของเขาต่างหากที่ดึงดูดความสนใจของเธอ
เมื่อเห็นดาบยาวเล่มนั้น ซึ่งมีปีกคู่หนึ่งกางออกตรงด้าม และมีสีทองกับสีเงินสานประสานกัน โมกาน่าก็สั่งอีกครั้ง “อาโต้ อย่าทำดาบเล่มนั้นพังล่ะ ราชินีถูกใจมันแล้ว”
“รับทราบ ราชินี!” อาโต้ตอบพลางพุ่งทะยานเข้าใส่เจียงเจอ
พอเข้าใกล้เจียงเจอ อาโต้ก็เหวี่ยงดาบยักษ์ในมือฟันลงมาอย่างแรง
ภาพตรงหน้าทำให้รูม่านตาของเจียงเจอหดเล็กลง เขาร้องตกใจ “เฮ้ย! เล่นแรงเกินไปแล้ว!”
พูดจบ เขาก็วูบหลบการโจมตีของอาโต้ และในตอนนั้นเอง เขาถึงได้เข้าใจความแข็งแกร่งของยีนเทพธิดาผู้พิพากษา
ทั้งปฏิกิริยาและความเร็วเหนือกว่าเทพธิดารุ่นที่สองทั่วไปไม่รู้กี่เท่า
ขณะเดียวกัน เมื่อเจียงเจอเห็นพื้นดินถูกดาบยักษ์ของอาโต้ฟันจนแตกร้าว ก็อดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “สมกับเป็นดาบมารยุคโบราณจริง ๆ พลังโจมตีระดับนี้ไม่ใช่เล่นเลย”
จากนั้น เมื่อรู้ว่าหลบต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ใช่ทาง เจียงเจอก็ตั้งท่า เตรียมต่อสู้กับอาโต้
แต่ตอนนี้เขาประหม่าอย่างยิ่ง เพราะนี่เป็นการต่อสู้ครั้งแรกของเขา แม้ในยีนจะมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้อยู่ก็ตาม
เมื่อเห็นเจียงเจอมีปฏิกิริยารวดเร็วขนาดนี้ อาโต้ก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ได้สติ แล้วพุ่งเข้าใส่เจียงเจออีกครั้ง
คราวนี้เจียงเจอไม่หนี เขาจ้องทุกการเคลื่อนไหวของอาโต้ไม่กะพริบตา
ขณะที่ดาบยักษ์ของอาโต้ฟันลงมา เจียงเจอก็ยกมือขึ้น ใช้ดาบแห่งการพิพากษารับการโจมตีไว้
เมื่อได้ยินเสียงอาวุธกระทบกัน และรู้สึกถึงแรงสะเทือนที่ทำให้ซอกนิ้วโป้งชาจนสั่น อาโต้ก็เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?”
แม้แต่โมกาน่าก็ยังเผยสีหน้าตกตะลึง “อาโต้เป็นนักรบรุ่นที่สาม ต่อให้เพิ่งฟื้นคืนชีพ ก็ไม่มีทางถูกเทพแปดเปื้อนล้าหลังคนหนึ่งหยุดไว้ได้ ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?”
แม้โมกาน่าจะประหลาดใจอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ลงมือ เพราะคิดว่าอาโต้จะเอาชนะเจียงเจอได้ เพียงแค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น
ส่วนเจียงเจอไม่ได้สนใจว่าโมกาน่ากับพวกจะประหลาดใจแค่ไหน
ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ที่ยีนมอบให้เป็นอย่างดีแล้ว
หลังปะทะกับอาโต้อีกครั้ง เจียงเจอก็สะบัดปีกด้านหลัง บินขึ้นไปบนฟ้า ตั้งใจโจมตีอาโต้จากทางอากาศ
เมื่อเจียงเจอกางปีกออก ดวงตาของโมกาน่าก็หรี่ลง เธอพึมพำกับตัวเอง “ไม่สิ เขาไม่ใช่เทพแปดเปื้อนจริง ๆ แบบนี้ก็น่าสนใจแล้วสิ ในเอกภพที่รู้จักกลับมีเทพบุรุษที่ไม่เคยรู้จักปรากฏขึ้นมา...”
ที่เธอพูดเช่นนั้น ก็เพราะตัดสินจากปีกที่เจียงเจอกางออก
เมื่อเทียบกับปีกของเทพแปดเปื้อน ปีกของเจียงเจอยาวกว่าและใหญ่กว่า อีกทั้งยังดูกลมกลืน ไม่มีอะไรขัดตาเลยแม้แต่น้อย
ระหว่างที่โมกาน่ากำลังคิดว่าเจียงเจอเป็นใคร เจียงเจอก็ชิงลงมือโจมตีก่อนแล้ว
หลังปะทะกับอาโต้หลายครั้ง ลายสลักปริศนาก็ปรากฏขึ้นบนใบดาบแห่งการพิพากษาในมือเจียงเจอโดยไม่รู้สาเหตุ
แม้แต่เจียงเจอเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้
ดังนั้นเจียงเจอจึงเหวี่ยงดาบใส่อาโต้อย่างแรง พลังงานรูปครึ่งจันทร์ปรากฏขึ้น ก่อนพุ่งตรงไปหาอาโต้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นดังนั้น อาโต้ก็รีบวูบหลบ แต่การโจมตีกลับไล่ตามเขามา ราวกับล็อกเป้าหมายไว้แล้ว
อาโต้ไม่มีทางเลือก ได้แต่ยกดาบยักษ์ในมือขึ้นต้านพลังฟันที่เจียงเจอปล่อยออกมา
เมื่อพลังฟันปะทะกับอาวุธของอาโต้ ก็ได้ยินเสียงดังกร๊อบ อาวุธของเขาถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ ในพริบตา แม้แต่มือที่ถืออาวุธก็ถูกฟันขาดไปพร้อมกัน
อาโต้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นมาจากมือขวา แต่ไม่ได้ร้องออกมา และไม่ได้มองแขนที่ขาดอยู่บนพื้น
เขากลับขมวดคิ้ว มองบาดแผลของตัวเอง เพราะพบว่าบาดแผลราวกับได้รับความเสียหายต่อเนื่อง ทำให้ยีนของเขาไม่อาจซ่อมแซมมันได้
แต่โชคดีที่สภาพเช่นนี้อยู่ได้ไม่นาน เลือดของเขาก็หยุดไหลอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นภาพนี้ โมกาน่าก็ร้องตกใจ “ให้ตายสิ เจ้านั่นทำให้อาโต้บาดเจ็บได้ด้วย! ไอ้หนูนี่มันเป็นใครกัน?”
เธอไม่เคยคิดเลยว่าอาโต้จะสู้เจียงเจอไม่ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้อาโต้ที่เพิ่งฟื้นคืนชีพต้องตายอีกครั้ง
โมกาน่าจึงจำเป็นต้องลงมือด้วยตัวเอง เธอโบกมือข้างเดียว เงื้อมมือปีศาจก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าใส่เจียงเจอ
แต่เธอไม่ได้คิดจะสังหารเขา เพราะมีแผนที่ดีกว่า นั่นคือดึงตัวเขามาเป็นพวกก่อนที่เคชาจะพบเจียงเจอ
เจียงเจอไม่รู้ว่าโมกาน่าไม่ได้คิดฆ่า เมื่อเห็นเงื้อมมือปีศาจ ปฏิกิริยาแรกของเขาคือหนี
อย่างไรเสีย ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งแค่ระดับเทพธิดารุ่นที่สอง หากต้องสู้กับเทพรุ่นที่สาม หรือแม้แต่โมกาน่าที่อาจมีร่างเทพรุ่นที่สี่แล้ว ก็เท่ากับรนหาที่ตาย
ดังนั้นเจียงเจอจึงขว้างดาบแห่งการพิพากษาในมือออกไป แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที
ดาบแห่งการพิพากษาที่ถูกขว้างออกไปพุ่งด้วยความเร็วสูง เข้าปะทะกับเงื้อมมือปีศาจ
สิ่งที่ทำให้โมกาน่าประหลาดใจก็คือ เงื้อมมือปีศาจกับดาบแห่งการพิพากษากลับปะทะค้างกันอยู่กลางอากาศ
ขณะที่เธอกำลังจะใช้เงื้อมมือปีศาจคว้าดาบแห่งการพิพากษาไว้ ดาบแห่งการพิพากษากลับหายวับไปกลางอากาศ
ภาพนี้ทำให้โมกาน่าสนใจขึ้นมาก หลังเก็บเงื้อมมือปีศาจกลับมา เธอถึงได้พบว่าเจียงเจอไม่อยู่ที่นี่แล้ว ไม่รู้หนีไปไกลแค่ไหน
“แกหนีไม่พ้นเงื้อมมือของฉันหรอก แกคือสุดยอดนักรบที่ฉันต้องการ!” โมกาน่ามองไปยังที่ไกล ๆ พร้อมกล่าวอย่างมีเลศนัย
จากนั้นเธอก็พาอาโต้และปีศาจตนอื่น ๆ กลับไปยังยานปีศาจหมายเลขหนึ่ง
เมื่อไปถึงยานปีศาจหมายเลขหนึ่ง โมกาน่าก็สั่งให้ปีศาจรักษาอาโต้ไปพร้อมกับออกคำสั่ง “ยานปีศาจหมายเลขหนึ่ง เฝ้าระวังทั่วทั้งโลกให้ดี แล้วหาไอ้หนูนั่นให้เจอ!”
……
เจียงเจอไม่รู้เรื่องคำสั่งของโมกาน่าเลย ตอนนี้หลังจากวิ่งหนีมาไกลไม่รู้เท่าไร เขาก็ลงไปเกาะอยู่บนต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่ง
เมื่อพบว่าโมกาน่าไม่ได้ตามมา เจียงเจอก็ถอนหายใจยาว “เฮ้อ ยังดีที่ไม่ตามมา โมกาน่านี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย รอให้ผมมีพลังเมื่อไร ผมจะเอาคืนให้สาสม!”
พูดจบ เจียงเจอก็นั่งอยู่บนต้นไม้ ตรวจสอบความสามารถที่ยีนมอบให้
เมื่อครู่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย เจียงเจอจึงไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด
หลังตรวจดูแล้ว เจียงเจอถึงกับร้องว่าไม่ธรรมดา เพราะพบว่ายีนของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นตามระดับพลังของเขา
นอกจากนี้ยังมีความสามารถพิเศษอีกหลายอย่าง เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าจะปลดล็อกได้อย่างไร
แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ การเพิ่มระดับของเขาค่อนข้างยุ่งยาก
“ให้ตายสิ การเพิ่มระดับของผมไม่ต้องใช้ทรัพยากร แต่ต้องไปอยู่ในสภาพแวดล้อมสุดขั้วแบบต่าง ๆ เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดแล้วเพิ่มระดับ แบบนี้มันพิลึกเกินไปแล้ว...”
หลังบ่นพึมพำเล็กน้อย เจียงเจอก็ทำได้แค่ยอมรับชะตากรรม อย่างไรเสียยีนนี้ก็แตกต่างจากยีนเทพธิดาในเอกภพสุดยอดเทพเจ้าอย่างมาก
จากนั้นเจียงเจอก็แบมือออก ดาบแห่งการพิพากษาปรากฏขึ้นในมือของเขา
หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เจียงเจอสงสัยอย่างยิ่งว่าดาบแห่งการพิพากษาเล่มนี้มีความสามารถอะไรกันแน่