【ป.ล.: นิยายเรื่องนี้อยู่ฝ่ายเทพธิดา เป็นแนวหลายสาว ใครไม่ชอบก็อย่าด่ากันนะ!!!】
【จุดรับสมัครนางเอก!】
【จุดฝากสมอง!!! ออกรถแล้ว!!】
“ให้ตายสิ ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ? แล้วนี่ส่งฉันมาไว้ที่ไหนกัน?”
คนพูดชื่อเจียงเจอ เป็นมนุษย์เงินเดือนผู้ใช้ชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบในสังคมยุคปัจจุบัน
เดิมทีเขาเฝ้ารอวันหยุดหายากมานาน ในที่สุดก็ได้หยิบโค้กจากตู้เย็น ตั้งใจจะเปิดเกมเล่นสักตา
แต่ใครจะคิดว่าเจียงเจอจะสะดุดขาซ้ายตัวเอง ล้มหน้าคะมำลงไปทั้งอย่างนั้น
พูดไปก็ช่างบังเอิญ การล้มครั้งนี้ทำให้มือของเขาไปโดนปลั๊กพ่วง เพียงพริบตาเดียว ภายในห้องก็มีประกายไฟกระจายไปทั่ว
เจียงเจอรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงราวกับร่างกายถูกฉีกกระชาก เขาสาบานว่าชาตินี้ไม่อยากสัมผัสความรู้สึกแบบนี้อีก จากนั้นภาพตรงหน้าก็ดับวูบ หมดสติไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เจียงเจอก็มาอยู่ในสถานที่แปลกตาแห่งนี้
เจียงเจอมองโค้กในมือแล้วอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ว่า “สรุปว่าฉันข้ามมิติมาแล้วสินะ? แล้วไหนบอกว่าไฟ 220 โวลต์ฆ่าคนฉลาด 250 ไม่ได้ไง?”
“บ้าจริง! คนฉลาดระดับ 250 อย่างฉัน ดันโดนหลอกซะได้!”
พึมพำจบแล้ว เจียงเจอก็กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว อยากรู้ว่าตัวเองข้ามมิติมาอยู่ที่ไหน
เจียงเจอยอมรับเรื่องที่ตัวเองข้ามมิติได้อย่างรวดเร็ว เพราะถึงจะยอมรับไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
อีกอย่าง ก่อนข้ามมิติ เขาก็เป็นเด็กกำพร้า แถมยังเป็นมนุษย์เงินเดือน ไม่มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์
เจียงเจอคิดว่าสิ่งเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ คือทำให้รู้ว่าตัวเองข้ามมิติมาอยู่ที่ไหน
“ให้ตายสิ ถ้าข้ามไปอยู่ในโลกคธูลู หรือโลกแฟนตาซี หรือโลกยุคบู๊สูงสุดขึ้นมาละก็ ไม่จบเห่เลยเหรอ?”
เจียงเจอพึมพำไปพลางกวาดตามองรอบด้าน จนกระทั่งเห็นดอกเบญจมาศยักษ์บนท้องฟ้า เขาถึงพึมพำอย่างสงสัยว่า “เจ้านี่…ดูแปลกตาดีนะ แถมยังคุ้น ๆ ด้วย…”
พูดจบ เขาก็ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดไม่หยุดว่าดอกเบญจมาศยักษ์บนฟ้านั่นคืออะไรกันแน่
จนกระทั่งความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมอง เขาถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่า “บ้าจริง ที่นี่คงไม่ใช่สถาบันเทพเจ้าสุดยอดของคาร์ล ไอ้โรคจิตนั่นหรอกนะ!”
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าใช่ เจียงเจอจึงตะโกนถามในใจอย่างร้อนรนว่า “ระบบ? อยู่ไหม? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันข้ามมิติ ฉันไม่มีประสบการณ์ ถ้าไม่มีเธอแล้วฉันจะเอาชีวิตรอดยังไง?”
แต่ไม่ว่าเจียงเจอจะร้องเรียกอย่างไร ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา
เรื่องนี้ทำให้เจียงเจอรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมา เพราะในความทรงจำของเขา เอกภพสุดยอดเทพเจ้าเป็นสถานที่ที่กลืนกินคนโดยไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดา ต้องเอาชีวิตรอดในสถานที่อันตรายแบบนี้ นับว่ายากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอันแรงกล้าไม่ยอมให้เจียงเจอจมอยู่กับความสิ้นหวัง เขาตัดสินใจว่าถ้าไม่มีระบบ ก็หาที่ซ่อนตัวอย่างเงียบ ๆ แบบนี้อาจจะมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น
คิดได้ดังนั้น เจียงเจอก็เข้าไปหาชาวบ้านคนหนึ่งแล้วถามว่า “คุณลุง ตอนนี้ปีอะไรแล้วครับ? แล้วที่นี่ที่ไหนครับ?”
ชายชราที่ถูกถามมองเจียงเจอซึ่งสวมเสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น และรองเท้าแตะคีบอย่างพิกล ก่อนจะตอบว่า “ตอนนี้ปี 2013 ที่นี่คือหมู่บ้านหวงจุน”
พูดจบ ชายชราก็หันหลังเดินจากไป พร้อมส่ายหน้าและถอนหายใจว่า “เฮ้อ ยังหนุ่มยังแน่น แถมหน้าตาก็ดีแท้ ๆ แต่ดันสมองมีปัญหา น่าสงสารจริง ๆ…”
เจียงเจอได้ยินแล้วก็ไม่ได้สนใจคำพูดที่ชายชราทิ้งท้ายเอาไว้ตอนเดินจากไป
เพราะทันทีที่รู้ว่าที่นี่คือหมู่บ้านหวงจุน ในหัวของเขาก็เหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือหนี
เพราะสำหรับเจียงเจอที่เคยดูอนิเมะมา สถานที่แห่งนี้คุ้นเคยเป็นอย่างดี
โมกาน่าฟื้นคืนชีพปีศาจของเธอที่นี่ และเวลาตอนนี้ก็คงใกล้กับช่วงเวลานั้นแล้ว
เมื่อนึกถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเจอก็เตรียมหนี ส่วนเรื่องเตือนชาวบ้านหวงจุนนั้นเขาไม่เคยคิดเลย แค่เอาชีวิตตัวเองให้รอดยังยาก เขาไม่คิดจะรับบทผู้กอบกู้โลกหรอก
ขณะที่เจียงเจอกำลังจะหนี ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดหนังและแต่งหน้าจัดก็ปรากฏตัวลงมาจากฟ้า ดึงดูดสายตาของชาวบ้านหวงจุนทุกคน
เจียงเจอมองผู้หญิงคนนั้น สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะส่งเสียงสิ้นหวังออกมาว่า “จบแล้ว! โมกาน่ามาถึงหมู่บ้านหวงจุนวันนี้นี่เอง!”
ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอย่างมหาศาลถาโถมไปทั่วร่างของเจียงเจอ เขารู้ว่าตั้งแต่วินาทีที่โมกาน่าปรากฏตัว คนธรรมดาอย่างเขาก็ไม่มีทางหนีอีกแล้ว
ขณะที่โมกาน่ากำลังชุบชีวิตอาโต้และเปลี่ยนคนอื่นให้กลายเป็นปีศาจ เจียงเจอที่มีสีหน้าหวาดกลัวก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในสมอง ขณะเดียวกัน คนและสิ่งของรอบตัวก็หยุดนิ่งราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา
【สวัสดีผู้ข้ามมิติ เจ้าหน้าที่จากสำนักงานบริหารมิติเวลายินดีให้บริการ เพื่อรับประกันประสบการณ์การข้ามมิติของคุณ เราได้เตรียมชุดของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้ ตอนนี้คุณต้องการรับหรือไม่?】
แม้จะไม่ใช่ระบบ แต่สำหรับเจียงเจอแล้ว เสียงนี้ก็ไพเราะราวกับเสียงสวรรค์
ตอนนี้เจียงเจอไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น เขาตอบตกลงทันทีว่า “แน่นอนว่าต้องการ!”
【ได้เลย ของขวัญชุดนี้เป็นโอกาสให้เลือก โปรดยืนยันว่าต้องการเป็นเทพธิดาหรือปีศาจ】
“เทพธิดา!” เจียงเจอตอบโดยไม่ลังเลเช่นกัน เขากลัวว่าถ้าเลือกปีศาจแล้วจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งคนและผี
เมื่อเทียบกันแล้ว เขายอมให้มีปีกงอกอยู่ข้างหลัง อย่างน้อยเทพธิดาก็ยังดูเหมือนคน
【ได้เลย ตอนนี้จะมอบของขวัญให้คุณ ยีนเทพธิดาผู้พิพากษา และดาบแห่งการพิพากษา】
สิ้นเสียง เจียงเจอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบริเวณแผ่นหลัง ปีกสีขาวบริสุทธิ์คู่หนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังของเขา
เพียงชั่วพริบตา ยีนเทพธิดาแห่งการตัดสินก็ผสานเข้ากับเจียงเจออย่างสมบูรณ์
ขณะที่เจียงเจอยังคงสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงที่ยีนเทพธิดาแห่งการตัดสินนำมาให้ เสียงของเจ้าหน้าที่สำนักงานบริหารมิติเวลาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย แม้ยีนเทพธิดาผู้พิพากษาจะแข็งแกร่งมาก แต่พลังของคุณในตอนนี้น่าจะอยู่ในระดับเทพธิดารุ่นที่สอง】
【ภารกิจของฉันเสร็จสิ้นแล้ว ขอให้การเดินทางข้ามมิติของคุณราบรื่น ลาก่อน!】
เจียงเจอได้ยินแล้วรีบเอ่ยรั้งไว้ว่า “เดี๋ยวก่อน! คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าจะเก็บปีกยังไง!”
เขาไม่อยากมีปีกติดหลังแล้วเดินไปไหนมาไหนให้คนมองตลอดเวลา เพราะเทพธิดาชายมีสถานะไม่สู้ดีนักในเอกภพสุดยอดเทพเจ้า และอาจถูกเทพธิดามองว่าเป็นเทพแปดเปื้อนได้ง่าย
น่าเสียดายที่ไม่มีเสียงตอบเจียงเจออีก และเมื่อเสียงของเจ้าหน้าที่สำนักงานบริหารมิติเวลาหายไป เวลาภายในสถานที่แห่งนี้ก็เริ่มเดินต่อ
หลังเปลี่ยนคนให้กลายเป็นปีศาจเสร็จ โมกาน่าก็เห็นเจียงเจอทันที เมื่อเห็นปีกด้านหลังของเขา โมกาน่าก็ขมวดคิ้ว “เทพแปดเปื้อน?”
สิ้นเสียง เธอก็ปรากฏตัวตรงหน้าเจียงเจอผ่านหนอนมิติ
กลิ่นหอมโชยเข้าจมูก ทำให้เจียงเจอได้สติกลับมา เมื่อเห็นโมกาน่าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาก็…
เจียงเจอไม่มีเวลาชื่นชมความยิ่งใหญ่คู่นั้น ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดว่า “ส…สวัสดี”
เมื่อได้ยินเจียงเจอทักทาย โมกาน่าก็ไม่สนใจเขา กลับเผยรอยยิ้มอันตรายออกมาแทน “เทพแปดเปื้อน บอกเจ้าแม่มาสิว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ เจียงเจอก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี เมื่อครู่นี้เขามัวแต่คิดถึงเคชาจนลืมไปว่าโมกาน่าที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นเทพธิดาจากยุควังสวรรค์เหมือนกัน
โมกาน่าเห็นเจียงเจอเงียบอยู่นานก็หมดความอดทน ระหว่างหันหลังเดินจากไป เธอยังสั่งทิ้งท้ายไว้ว่า “อาโต้ จัดการเขา…”