จวนโหวติ้งกั๋ว：
ฉู่ชิงเกอนั่งคัดพระสูตรอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ อาอวี่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อน
「คุณหนู ตระกูลหลิ่วออกหน้าให้แล้ว ให้ศาลต้าหลี่ระงับคำฟ้องของห้างการค้าตระกูลหลินไว้」
ฉู่ชิงเกอหยุดพู่กันลง 「ดูท่า ในมือโหวหย่งหนิงคงมีหลักฐานเอาผิดหลิ่วฉิงซาน มิฉะนั้นเขาจะช่วยตระกูลเสิ่นออกหน้าได้อย่างไร」
「คุณหนู เป็นหลิ่วฉิงซานที่สั่งให้ตระกูลเสิ่นเล่นตุกติกกับเสบียงหรือ」
「ยามนี้ยังไม่รู้แน่ชัด แต่ดูจากท่าทีของจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นที่มีต่อตระกูลเสิ่นแล้ว พวกเขาต้องมีเรื่องลับลมคมในบางอย่างเป็นแน่」
「ให้ข้ากับลวี่จูไปจับคนมาสอบสวนหรือ」
อาอวี่เป็นคนลงมือทำ ไม่พอใจก็จัดการ ยามนี้นางอยากจับเสิ่นซงมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ฉู่ชิงเกอยิ้ม 「ที่นี่ไม่ใช่ยอดเขาเพียวเหมี่ยว พวกเรายังไม่รู้แน่ชัดว่าจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นมีอำนาจเพียงใด หากลงมือโดยพลการ มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว ตระกูลหลิ่วสามารถกุมอำนาจเหนือราชสำนักได้ ย่อมต้องมีสิ่งที่พึ่งพาอยู่บ้าง รอให้ข้ารับช่วงหอเฟิงอวิ๋นอย่างเป็นทางการก่อน แล้วค่อยจัดการตระกูลหลิ่วกับอ๋องหวย」
「เจ้าค่ะ คุณหนู」
จวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นกุมอำนาจเหนือราชสำนัก ส่วนอ๋องหวยก็เป็นท่านอ๋องที่มีโอกาสขึ้นเป็นองค์รัชทายาทมากที่สุด พวกนางจำต้องรออีกสักหน่อยจริง ๆ
ฉู่ชิงเกอมองลวี่จูที่อยู่ข้างกาย ใช้พู่กันวาดวงกลมสองวงลงบนแผนผัง 「ลวี่จู ในเมื่อตระกูลเสิ่นกล้าลงมือกับห้างการค้าตระกูลหลิน พวกเราก็คงปล่อยผ่านไปไม่ได้กระมัง」
ลวี่จูยิ้มหน้าบานรับคำ 「เจ้าค่ะ บ่าวจะไปจัดการทันที」
นางไม่สบตาตระกูลเสิ่นมานานแล้ว
「ค่อยลงมือยามค่ำ เจ้าไปศาลจิงเจ้าเสียก่อน」
ฉู่ชิงเกอยื่นหนังสือรับสภาพหนี้ให้ลวี่จู
ลวี่จูรับหนังสือแล้วออกจากจวนโหวติ้งกั๋ว
ใต้เท้าหวังแห่งศาลจิงเจ้าได้รับคำฟ้องแล้วก็ถึงกับงุนงง เด็กสาวกำพร้าตระกูลฉู่กล้าฟ้องร้องจวนโหวหย่งหนิงหรือ ทั้งยังส่งสาวใช้มาร้องทุกข์อีกด้วย?