โหลวเช่อก้มมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ความรู้สึกที่มีต่อหลิ่วอวิ๋นเหยานั้นซับซ้อน
หากพูดถึงความเกลียด ในอดีตโหลวเช่อเองก็เต็มไปด้วยความเกลียดแค้น แต่ตอนนี้ นางก็ไม่แน่ใจ
โหลวเช่อสัมผัสได้ว่าความรู้สึกที่มีต่อศิษย์น้อง ความเกลียดแค้นนั้นกำลังค่อยๆ จางหายไป
ยกมือหยิบยามาที่วางไว้ข้างๆ ปลายนิ้วที่ร้อนผ่าวของโหลวเช่อแตะต้องริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของหญิงสาว ง้างปากของหลิ่วอวิ๋นเหยา แล้วป้อนยานั้นเข้าไป
นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของริมฝีปาก และความนุ่มนวลที่โอบรัดปลายนิ้ว มันจั๊กจี้เข้าไปในหัวใจ
ยาซึมผ่านริมฝีปากและฟันเข้าไปในร่างกาย บำรุงเส้นลมปราณที่เหี่ยวเฉาให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง
"แค่นๆ..."
หลิ่วอวิ๋นเหยาลืมตาขึ้น รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งอยู่ในปาก
"ตื่นแล้วหรือ"
ข้างหูของหลิ่วอวิ๋นเหยาเป็นเสียงอันอ่อนโยนของหญิงสาว แฝงด้วยความห่วงใยที่แผ่วเบา นางเงยหน้ามอง ภาพที่เลือนรางค่อยๆ รวมเข้าหากัน ก็เห็นผู้หญิงสุนัขตัวนั้นนั่งอยู่ที่หัวเตียง
คิ้วตาที่เคยเฉียบคม บัดนี้กลับอ่อนโยนลงเพราะความกังวล
"ขอบคุณศิษย์พี่..."
หลิ่วอวิ๋นเหยาเพิ่งจะขยับตัว ก็รู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่เอว
นางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ตัวเองหน้าด้านเข้าไปแนบชิด จูบริมฝีปากของหญิงสาว ยังเชยคางอีกฝ่ายแล้วพูดว่าพี่สาว ปากของเธอนุ่มจัง
อ๊ายยย!
นางกำลังทำอะไร? นางกำลังลวนลามปีศาจผู้นำ!
ช่างไม่กลัวตายเสียเลย เอาคอไปโยงชิงช้า!
ตอนนี้หลิ่วอวิ๋นเหยาอยากจะหันแม่น้ำกระโดดลงไป
ให้ความตายพิสูจน์ความบริสุทธิ์!
เห็นใบหน้าขาวสะอาดของหลิ่วอวิ๋นเหยา มีสีแดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน คราม ม่วง เรียงกันผ่านไป โหลวเช่อก็รู้ว่านางจำความหลังเมื่อคืนได้ทั้งหมด