หลิ่วอวิ๋นเหยาก็แค่ปล่อยให้สาวเผ่ามารซื้อของได้ตามใจ ว่าดอกไม้สวย ๆ จะซื้อมาเท่าไรก็ซื้อ
แต่กลับลืมไปสนิทว่า ดอกไม้บางชนิดปลูกเดี่ยว ๆ ก็มีฤทธิ์เพียงเล็กน้อย แต่ถ้าปลูกหนาแน่น ก็จะเกิดปฏิกิริยาสะสมจนกลายเป็นปริมาณ
นางตื่นตระหนกจนไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้าจมูก นางจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ความปรารถนาในใจพลุ่งพล่าน
แย่แล้ว!
ดอกไม้นี้ส่งผลต่อนางด้วย
หลิ่วอวิ๋นเหยาจ้องมองโหลวเช่อ รู้สึกว่าต่อให้ร่วมฝึกคู่กับผู้หญิงสวย ๆ ก็ไม่เลว
อย่างน้อยนางก็ไม่ขาดทุน
ความปรารถนาในใจปั่นป่วน หลิ่วอวิ๋นเหยาไม่อาจกลั้นใจตัวเองได้ เงยคอม้าจูบเรียวปากร้อนแรงของหญิงสาว
ตุบ ตุบ
หัวใจของโหลวเช่อเต้นระส่ำ
พลังวิญญาณวารีหยินสวรรค์ ค่อย ๆ ดับเพลิงเร้นลับที่กระสับกระส่ายในกายนาง
โหลวเช่อไม่ได้ขัดขืน ก็ถูกง้างปากออก
แต่ดูเหมือนหลิ่วอวิ๋นเหยาจะทำได้แค่นี้ พอลงไปก็ไม่รู้จะทำต่ออย่างไร ได้แต่กัดเล็มริมฝีปากของนางไปเรื่อย ๆ
โหลวเช่อมองหญิงสาวตรงหน้า รู้ดีว่าหากทั้งสองร่วมฝึกคู่กันก็จะบรรเทาความเจ็บปวดของนางได้มาก แต่...
หากหลงระเริงไปกับความปรารถนาเพียงเพราะฤทธิ์ของดอกไม้เหล่านี้
นางจะกลายเป็นอะไร?
อีกอย่าง เมื่อหลิ่วอวิ๋นเหยากลับมามีสติ ก็ต้อง...
โหลวเช่อในฐานะราชันปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ยังพอมีภูมิต้านทานอยู่บ้าง ถึงแม้ร่างกายจะร้อนรนทนไม่ไหว แต่จิตใจของนางก็ต่อสู้กับเพลิงเร้นลับมานานหลายปี
กลิ่นดอกไม้ที่มอมเมาเพียงเท่านี้ สำหรับนางแล้ว ยังพอรับได้