จ้าวหยานหวังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง ปิดหน้าจอแสงแล้วค่อยๆ หันกลับมา
"พวกแกยังมีหน้ามาหัวเราะอีกหรือไง?"
หกคนรีบกลับไปเป็นนกคุ่มน้อยผู้ว่านอนสอนง่ายทันที
"อยากได้คะแนนการศึกษาแบบทางลัด แต่หกคนกลับโดนสามคนรุมเล่นงานขนาดนั้น? กลับไปเปิดย้อนหลังดูถ่ายทอดสดได้เลย จะได้รู้ว่าตัวเองโง่แค่ไหน!"
ไม่มีใครกล้าเถียง ถามทำไมเหรอ ถามแล้วเสียใจเอง!
"ถ้ามีสมองสักนิด ก็ไม่โดนเขาทำแบบนั้นได้! นี่ยังจะไปเจอผีอีกเหรอ? เห็นๆ อยู่ว่ามีกำลังจะสู้ ทำไมไม่สู้ล่ะ?"
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น มองขึ้นมาอย่างงงๆ
"เอ๊ะ? แต่ปืนของฉันถูกเธอ..."
เฉาหาวเอนหลังพิงเก้าอี้
"ระยะใกล้ขนาดนั้น ต่อให้ปืนถูกแย่งไป เธอก็สู้ประชิดตัวกับนางไม่ได้หรือไง? เธอเป็นพลรบเดี่ยวนะ!"
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น ยังมึนๆ
"แต่นางยกปืนขึ้น แล้วยังพูดว่า..."
เฉาหาวหัวเราะเยาะ
"พูดอะไร? เธอไม่กล้ายิงนาง แล้วนางจะกล้ายิงเธอเหรอ?
นางว่าเธอไม่มีทางชนะ แล้วก็จะไม่มีทางชนะจริงๆ เหรอ?
หรือว่าแค่พูดให้เธอกลับไปอาบน้ำที่โรงเรียน เธอก็หมดแรงสู้แล้ว?
ประโยคนั้นนางเพิ่งเรียนมาได้ 10 นาทีเอง!
...สุดท้ายยังเอาอุปกรณ์ของตัวเองไปมอบให้มันอีกเหรอ? หึ โดนขายให้ยังช่วยนับเงินให้อีกต่างหาก!"
เจิ้ง อวิ๋น อวิ๋น โดนด่าเอามึนๆ ป้า ยุ่ย หมิง ข้างๆ ทนไม่ไหวจึงพูดขึ้น
"อาจารย์ครับ พวกผมรู้แล้วว่าผิด ผมเองที่นำทีมได้ไม่ดี"
สายตาของเฉาหาวตวัดมาแทบจะเฉือนเนื้อ
"ก็แน่นอนว่าแกนำทีมไม่ได้ดี! รู้อยู่แล้วว่าผิดแล้วยังไม่รีบรวมคนให้อยู่ด้วยกัน?