พอสมาชิกในคลาสครบทุกคน คุณครูก็เริ่มเก็บอาวุธ แล้วพานักเรียนของตนกลับโรงเรียน
นักเรียนคนสุดท้ายของคลาสเอสคลานออกมาจากเส้นชัย... ตอนนี้บ่ายสองโมงผ่านไปแล้ว จะได้คะแนนเพิ่มก็ไม่ได้แล้ว...
เฉาหาวครั้งนี้ไม่ให้ใครหอบปืนกลับไปอีกแล้ว แต่ทำเหมือนครูคนอื่น ขึ้นมาเก็บปืนเลเซอร์กับสัญญาณขอความช่วยเหลือก่อน
ปืนเลเซอร์ของเจียนจิ่งอวี่ส่งคืนให้คลาสบีไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว จึงได้รับการจ้องเขม็งจากครูประจำคลาสบียาวนานถึงสิบวินาที
พอทำเรื่องพวกนี้เสร็จ นักเรียนก็เข้าแถวตามลำดับแบบตอนมาถึง ต่อคิวกันขึ้นยานบิน
ระหว่างทางกลับ เฉาหาวไม่รีบประเมินนักเรียนพวกนี้ ปล่อยให้พวกเขาพักผ่อนเอง
บนยานบินวางน้ำกับสารอาหารเหลวไว้มากมาย ให้เหล่านักเรียนหยิบกินได้ตามใจ
หวังเทียนเวยไม่ไปหยิบสารอาหารเหลว เธอถือกระติกน้ำร้อน ดื่มน้ำสุดท้ายในกระติกจนหมด
ผ่านมาเจ็ดวัน ท้องของเธอเล็กลงไปแล้ว
ตอนเช้ากินหัวมันลูกใหญ่ไปหนึ่งลูก เพิ่งได้นอนพักไปครู่หนึ่ง ตอนนี้ไม่ค่อยรู้สึกหิวเท่าไหร่ แต่ก็อยากกินของอร่อยมาก! ต้องกลับไปกินของดีๆ ให้หนำใจ!
จ้าวหยานหวังไม่ได้สังเกตเลยว่าใครหยิบสารอาหารเหลว ใครไม่ได้หยิบ
แต่เจียนจิ่งอวี่น่ะสิ เขานึกว่า"สหายร่วมรบ"คนนี้ไม่มีแรงจะลุกขึ้นไปหยิบเองแล้ว พอตัวเองหยิบกลับมาก็ยังแบกให้อีกห่อ
หวังเทียนเวยไม่ปฏิเสธน้ำใจเขา รับมาดู ป้ายบนห่อสารอาหารเหลวเขียนไว้ชัดเจน — "เทคโนโลยีอี้ต้า"
ไม่แปลกที่ตอนนี้มีเพื่อนๆ แอบมองเธอเรื่อย... พ่อ! ท่านเก่งจริงๆ!!!