"พ่อ แม่"
หวังเทียนเวยกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาแล้วกดวิดีโอคอลหาหวังอี้ ใบหน้าคุ้นเคยสองคนเบียดกันจนเต็มจอ
"เทียนเวย!"
หวังอี้และเฉิงอินแนบหน้ากับจอมาก ดวงตาจับจ้องลูกสาวไม่ละสายตา
"ทำไมผอมลงขนาดนี้!?"
หวังเทียนเวยลูบหน้าตัวเอง
"...น่าจะเป็นเพราะผิวคล้ำมากกว่า แดดที่ดาวซัวโม่แรงมาก...ผิวคล้ำเลยดูผอม"
เฉิงอินขมวดคิ้วไม่เห็นด้วย
"ผอมจริง ๆ ต่างหาก! หน้าเด็ก ๆ หย่อนยานหมดแล้ว! โรงเรียนทหารฉีหลินโหดขนาดนั้นเลยเหรอ? ที่รัก นายไม่ได้บอกเหรอว่าฉีหลินดูแลเรื่องวินัยหย่อนกว่าโรงเรียนทหารหนึ่ง?"
"ทุกคนก็พูดแบบนั้นแหละ! ลูก พอยังไหวไหม?"
หวังเทียนเวยยิ้ม
"การฝึกนักศึกษาใหม่ก็แบบนี้แหละ ต้องเหนื่อยหน่อย เป็นเรื่องปกติ วันมะรืนก็เริ่มเรียนจริง ๆ แล้ว หนูกินข้าวเยอะ ๆ เดี๋ยวก็กลับมาอวบเอง!"
หวังอี้ลูบมือภรรยาปลอบ
"โอเค งั้นเราลองดูต่อไปก่อน! วัตถุดิบอาหารของอาทิตย์นี้ส่งถึงหรือยัง? พ่อเห็นพ่อบ้านเซ็นรับของไปแล้ว"
หวังเทียนเวยเหลือบมองหุ่นยนต์ที่กำลังล้างผักให้เธอในครัว
"ถึงแล้ว สดใหม่มาก ขอบคุณพ่อค่ะ!"
"เด็กคนนี้พูดจาภาษาไกลตัวทำไม? ไปอยู่ที่นั่นปรับตัวได้ไหม? คุณครูที่โรงเรียนกับเพื่อน ๆ เป็นยังไงบ้าง? มีคนเข้ากับยากไหม? ..."
เฉิงอินกับหวังอี้ที่ไม่เคยปล่อยลูกสาวคนเดียวออกไปไหนไกลจากดาวเทียนซู แทบอยากจะถามให้รู้ว่าแต่ละวันเธอกินผักไปกี่ใบ!
ในใจก็อดคิดเสียใจไม่ได้ที่เลือกโรงเรียนที่อยู่สุดกู่โลกแบบนี้ให้ลูก... เหตุผลที่คิดไว้ตอนนั้นคงหายไปไหนหมดแล้ว!
"ฉีหลินดีมาก คุณครู...มีหุ่นรบสวย ๆ...เพื่อน ๆ ก็ดี ชอบส่งของขวัญให้หนูด้วย"
หวังเทียนเวยเลือกสรรคำพูด ยิ่งพูดก็ยิ่งลื่น