"เร็วเข้า พวกนายไปถึงไหนกันแล้ว?"
หวงเหยียนเร่งไม่หยุด
คนของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งดูจะถูกพวกเขาแกล้งจนโมโหแล้ว...ถ้าฮิรานางิยังไม่มาถึงที่นี่ พวกเขาคงอันตราย!
"กำลังจะถึงแล้ว"
ไทเลอร์เลียนแบบท่าทางของหวังเทียนเวยเมื่อสองวันก่อน โดยอุ้มอู่ฟางอวี่ที่ยังสลบอยู่ไว้ในมือ ระหว่างทางยังต้องคอยระวังแรงมือกลัวจะบีบเพื่อนร่วมทีมตายซะก่อน...
ระหว่างทาง ฮิรานางิพบว่าฝูงนกทะเลและค้างคาวจำนวนมากต่างบินขึ้นไปบนภูเขา ส่วนน้ำทะเลที่อยู่ไกลออกไปก็เดือดพล่านเป็นฟอง
ภาพแบบนี้...ดูเหมือนจะมีอะไรไม่ถูกต้อง?
แต่หวงเหยียนเร่งซะขนาดนั้น เขาจึงไม่มีเวลาคิดให้มากความ รีบเร่งความเร็วหุ่นรบให้ถึงขีดสุด
หวังเทียนเวยใกล้หมดแรงแล้ว การต่อสู้หนักหน่วงยาวนานขนาดนี้ไม่เพียงแต่สูญเสียเรี่ยวแรง แต่ยังสูญเสียพลังจิตอีกด้วย!
หลังจากที่นางพูดจบประโยคที่ว่า "เรียนรู้ซึ่งกันและกันจึงจะก้าวหน้า" เหอซื้ออวี้ก็ไม่เปิดช่องโหว่ให้เห็นอีกเลยภายใต้การปกป้องของฟู่ซิงหยวน แต่พลังจิตกลับจับจ้องนางไว้แน่น เรียกได้ว่าจ้องจะฆ่านางเป็นเป้า!
ฝีเท้าของนางเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ หลายครั้งเกือบสะดุดกับสิ่งกีดขวางบนพื้น ไม่ใช่กันนะ!? เลือกเข็นลูกตำลึงขึ้นภูเขากันใช่ไหม!?
"แผละ!"
ตรงหน้ามืดลง ร่างกายทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงล้มลง
"ฮึ่ก ฮึ่ก อย่างน้อยก็รู้จักเลือกเข็นลูกตำลึงขึ้นภูเขา..."
เหอซื้ออวี้กำลังจะสั่งให้พลจู่โจมกำจัดหวังเทียนเวยออกจากการแข่งขัน พอได้ยินคำพูดนี้ก็อดชะงักไปครู่หนึ่ง