เสียงประกาศคัดออกดังขึ้น อิซาเบลลาจึงจำใจเดินออกจากหุ่นรบด้วยสีหน้าบูดบึ้ง พอเหลือบไปเห็นผู้บัญชาการวัลเคอที่ยืนอยู่ข้างๆ
"แกมัน...*&%@......"
ฮิรานุระ ยูโกะ ยื่นมือชี้ไปที่ "แมลงผึ้งน้อย" ตัวหนึ่งอย่างใจเย็น
"กำลังถ่ายทอดสด รักษาภาพหน่อย"
อิซาเบลลาจึงต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคออย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ยังรู้สึกขัดใจไม่หาย
"เก่งนัก! กล้าดี! ฉันจำแกไว้ได้!"
สมกับเป็นทีมที่จับมือกับฉีหลิน วิธีการทำอะไรก็เหมือนกันเป๊ะ!
ปกติก็ซ่อนๆ ซ่อนๆ อยู่แล้ว พอสู้จริงกลับสร้างภาพลวงตามาหลอกคนแบบนี้เนี่ยนะ? เมื่อกี้เธอเกือบร้องไห้ออกมาต่อหน้าคนทั้งสหพันธ์แล้ว!
ฮิรานุระ ยูโกะ เกาจมูกของตัวเอง พลางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่วิธีที่เหมาะสมเท่าไรนัก
"...อีกสองวันกลับไป ฉันเลี้ยงข้าวเอง"
อิซาเบลลาจ้องเขาด้วยสายตาอาฆาต
"หึ ใครจะอยากกินข้าวแกนัก? รอไว้ก่อนเถอะ คราวหน้าฉันจะปั่นพลังจิตของพวกแกให้เป็นโคลนกล้วยให้หมด!"
...นั่นคงแย่ไม่น้อย
"ทิ้งวัสดุหุ่นรบและเสบียงไว้ก่อน ขอบคุณ"
"แก!!!"
ในที่สุดทั้งสี่คนของซานโตรินีก็ถูกอาจารย์เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยพาตัวไป
ฮิรานุระ ยูโกะ เช็คอาการของอู๋ฟางอวี่แล้ว รู้เพียงว่าเธอถูกพลังจิตของอิซาเบลลากระตุ้นจนสลบไป เมื่อฟื้นขึ้นมาก็น่าจะไม่เป็นไร
จากนั้นจึงหยิบเข็มกลัดขึ้นมาถามสถานการณ์ของฉีหลิน
"หวงเหยียน พวกนายทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?"
เสียงประกาศเพิ่มคะแนนก็ดังขึ้นมาทันที
"ทีมที่สี่ของโรงเรียนทหารฉีหลิน ได้รับ 500 คะแนน"
"รีบมาช่วยหน่อยสิ!"
"..."