หลังจากเขตทหารส่งคนมา นักบังคับหุ่นรบจากโรงเรียนทหารต่างๆ ก็ยุ่งวุ่นวายยิ่งกว่าเดิม!
นอกจากช่วงจำเป็นต้องออกไปช่วยเพื่อนร่วมทีม เวลาที่เหลือทั้งหมดก็หมกตัวอยู่ในเพิงซ่อมหุ่นรบ เพื่อศึกษาหุ่นรบแปลงร่างและวัสดุชีวภาพ
อุปกรณ์ของเขตทหารนั้นล้ำหน้ากว่าของพวกเขาเองอยู่แล้ว พอตั้งเพิงใหญ่ขึ้นมาก็สัมผัสไม่ได้ถึงความร้อนระอุของดาวคาชีเล่อในตอนกลางวันเลย!
ประกอบกับเกราะป้องกัน ลมและทรายที่ถูกพัดมาถึงปากเต็นท์ก็จะร่วงหล่นลงไปเอง
หวังเทียนเวยรีบหาป้ายเต็นท์ทันที อยากดูว่ายี่ห้ออะไร วัสดุอะไร?
ถึงแม้เต็นท์พักผ่อนปกติของพวกเธอจะปรับอุณหภูมิได้ แต่เพิงใหญ่ที่จุหุ่นรบได้หลายตัว ยังคงประสิทธิภาพการปรับอุณหภูมิได้ดีขนาดนี้ก็แปลกจริงๆ!
อีกสองวันจะถึงวันเกิดปลาทอง เธอยังคิดอยู่ว่าคนเยอะแยะออกมาทำกิจกรรมข้างนอก จะโดนทรายเข้าปากหรือเปล่า?
สือจื้อซินสังเกตเห็นจึงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“นี่คือเพิงปรับอุณหภูมิขนาดใหญ่ของกองทัพ ไม่ใช่อะไรวิเศษอะไรนัก หากเพื่อนร่วมโรงเรียนหวังต้องการ ผมช่วยยื่นเรื่องขอให้ได้”
“ได้เลย! ขอบคุณมากค่ะ”
“ไม่เป็นไร”
ลูกัสฟังจนจบ รู้สึกทึ่งในตัวหวังเทียนเวยสุดๆ
จะว่าละโมภ แบบแปลนหุ่นรบแปลงร่างยังส่งให้คนอื่นได้เลย! จะว่าไม่ละโมภ ก็แค่เต็นท์ปรับอุณหภูมิหลังใหญ่หลังเดียวก็ทำให้ดีใจได้ขนาดนี้……
แต่ไม่นานเขาก็ไม่มีเวลามาสนใจเพิงอีก
การได้เห็นนักบังคับหุ่นรบระดับหัวกะทิของกองทัพมากมายขนาดนี้ผลิตหุ่นรบต่อหน้าแบบใกล้ชิด เป็นเรื่องที่หาได้ยากเพียงไหนกัน?
วันนี้ตอนกลางวันเขาถึงได้รู้ว่านักออกแบบหุ่นรบชื่อดังของเขตทหารที่หนึ่ง ไช่หราน ก็อยู่ที่นี่ด้วย!