ไม่มีใครคิดว่าในสถานการณ์แบบนี้ ตระกูลฉีหลินยังมีใจคิดฉลองวันเกิดให้เพื่อนร่วมทีมได้จริง ๆ
แต่เมื่อรู้ความจริงแล้ว ทุกคนต่างก็แอบรู้สึกอิจฉาจาง ๆ ที่บรรยายไม่ถูก ใครบ้างล่ะจะไม่อยากเป็นคนที่ถูกใครสักคนให้ความสำคัญและใส่ใจขนาดนี้?
เหล่านักรบและครูเจ้าหน้าที่ความปลอดภัยต่างก็ให้การสนับสนุนเป็นอย่างยิ่ง เพราะเด็กพวกนี้ยังห่างไกลจากวัยที่ต้องมานั่งกังวลเรื่องสงคราม
นักบังคับหุ่นรบจากเขตทหารที่เคยดูงานฉลองวันเกิดของจางไหลลาแห่งตระกูลฉีหลินในห้องถ่ายทอดสดมาก่อน ดังนั้นเมื่อหวังเทียนเวยถือชุดทำงานเดินมาหา พวกเขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก
"ขอโทษนะคะคุณครูทุกท่าน! ตอนที่เดินทางมามีคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ ที่เตรียมชุดปลาทองมาไม่พอ ต้องฝืนให้ทุกท่านใส่ชุดนี้แทนแล้วล่ะค่ะ"
หลียนเฉิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองถุงคลุมหัวรูปปลาทองในมือตัวเอง ปากอ้าจะพูดแล้วก็หุบลง ที่จริงเขาก็ใส่ชุดนั้นได้นะ! จริง ๆ นะ ไม่รังเกียจสักนิด!
นักบังคับหุ่นรบหลายคนหัวเราะร่าเร้ารับชุดทำงานที่มีรูปหน้าสี่คนพิมพ์อยู่
"โอ๊ย เสี่ยวสยงนี่คือจางไหลลาสินะ? ปลาทองคือเจียนจิ่งอวี่ ตัวพังพอนนี่คือหวงเหยียน แล้วเธอก็คือม้าลายงั้นสิ?"
"เฉลยแล้ว! ไม่แปลกใจเลยที่เรียกเธอว่าพี่ม้ากันตลอด!"
"อิอิอิอิ~"
หวังเทียนเวยยิ้มสดใส ตอนนี้เธอคุ้นเคยกับคำเรียก"พี่ม้า"เป็นอย่างมากแล้ว
"รบกวนทุกท่านช่วยอัดคลิปอวยพรสั้น ๆ ส่งมาที่สมองกลแสงของฉันได้ไหมคะ คนในทีมเราอย่างเจียนจิ่งอวี่ชอบความครึกครื้นที่สุด! ตอนนั้นเขาต้องดีใจมากแน่ ๆ!"
"การันตีได้!"
พอหวังเทียนเวยหมุนตัวเดินจากไป หวงจื้อซินถึงพูดกับฉายเหรินที่อยู่ข้าง ๆ ว่า