นักบังคับหุ่นรบทั้งหกคนตามเจียนจิ่งอวี่มาถึงจุดที่หลิงอิงเจ๋อพูดไว้
พอพวกเขามาถึง นักเรียนจากโรงเรียนทหารแต่ละแห่งก็เข้าแถวรออยู่ในเต็นท์แล้ว
เมื่อเห็นร่างที่มีแขนกลหนึ่งข้าง ผมขาวโพลนอยู่ตรงกลาง พวกเขาต่างก็ยืดหลังตรงโดยสัญชาตญาณ
"ผู้บัญชาการใหญ่เหมิง!?"
เจียนจิ่งอวี่อดอุทานออกมาไม่ได้ ผู้บัญชาการใหญ่เหมิงมาที่ดาวคาซือเล่อได้ยังไง!?
ไม่ใช่ว่าควรนั่งประจำการอยู่ที่ศูนย์บัญชาการกองทัพเขตดาวเทียนซูหรือ?
ดวงตากลของเหเมิ่งฉงอวิ๋นกวาดไปทั่วฝูงชนแล้วหยุดที่หวังเทียนเวยแห่งโรงเรียนทหารฉีหลิน เขาก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ
"นักเรียนหวังเทียนเวย"
"ผู้...ผู้บัญชาการใหญ่เหมิง!"
หวังเทียนเวยตาแทบถลน มองหาใครสักคนในแถวสายบัญชาการอย่างขอความช่วยเหลือ
"ขำอะไร"
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง เป็นมู่หนิงที่ยืนอยู่ข้างเหเมิ่งฉงอวิ๋นนั่นเอง
อัจฉริยะของตระกูลฉีหลิน นักบังคับหุ่นรบระดับสูงเกินพิกัดที่ข้ามขั้น เธอได้เห็นตัวจริงเสียที
เหเมิ่งฉงอวิ๋นเอ่ยเสียงนุ่มนวล
"ขอบใจเธอมากที่บริจาคแบบร่างหุ่นรบแปรสภาพให้สหพันธ์ ครั้งนี้ช่วยได้มากจริงๆ ฉันได้ยินจากสื่อจื้อซินว่าการพัฒนาหุ่นรบรุ่นใหม่ของสหพันธ์มีทิศทางใหม่แล้ว"
เหเมิ่งฉงอวิ๋นยื่นมือออกมา หวังเทียนเวยตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วรีบยกสองมือขึ้นจับ
"ไม่ใช่อะไร! นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ... ขอบคุณที่ท่านไว้ใจฉัน!"
"พวกเธอคู่ควรที่จะได้รับความไว้ใจ"