"ดูพวกเขาสิ"
ไช่หรานยิ้มพลางชี้ไปทางกลุ่มเด็กๆ
"เหมือนเราเมื่อตอนนั้นไหมล่ะ"
สือจื้อซินมองนักเรียนหกคนที่ค่อยๆ นั่งเรียงกันเป็นแถว แม้แต่ช่วงพักเพียงเล็กน้อยก็ยังต้องมารวมตัวกันดูเว็บบอร์ดหารือเรื่องหุ่นรบ...
"สมัยเรา ยังไงก็เรียนจบนะ พวกเด็กนี่ ไม่ยอมพักผ่อนสักวินาที"
"พวกเขาเป็นนักบังคับหุ่นรบที่เก่งที่สุดของโรงเรียนทหารแต่ละแห่งในรุ่นนี้ ว่าไปแล้ว ทำงานให้กองทัพเร็วกว่าตอนเราด้วยซ้ำ"
ได้ยินบทสนทนาของสองคน นักบังคับหุ่นรบคนอื่นๆ ก็หันไปมองกลุ่มเด็กๆ นั้น
"ให้พวกเธอพักอีกสักหน่อยเถอะ พวกเราไปทำงานก่อนดีไหม?"
"อืม ไปกันเถอะ"
"ลงมือทำงานกัน!"
แม้ทุกคนจะอยู่บนดาวคาซือเล่อ
แต่ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา หวังเทียนเวยแทบไม่มีเวลาได้เจอเพื่อนร่วมทีมเลย
เจียนจิ่งอวี่และจางไหลลาถูกส่งไปทำงานที่เขตการแพทย์ ต้องดูแลทหารที่บาดเจ็บสาหัสทุกวัน ส่วนหวงเหยียนก็ยังยุ่งอยู่ที่เขตตรวจความปลอดภัย
ส่วนเธอเองยิ่งหนักกว่า แทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่ในเขตประกอบซ่อมแซมหุ่นรบ
ไม่ก็ซ่อมหุ่นรบ ไม่ก็คิดแผน กลางคืนก็แค่หาเวลาว่างนอนพักกับพื้นข้างๆ เฉยๆ
บางครั้งรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ในช่วงที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกสิ้นสูญ...
ช่วงแข่งขันพวกเขาก็ดูแย่พออยู่แล้ว แต่ตอนนี้แต่ละคนดูโทรมกว่าตอนนั้นอีกหลายเท่า
เพราะไม่มีเวลาซักผ้า "เสื้อผ้าแปลกๆ" ในปุ่มมิติของหวังเทียนเวยก็ถูกยืมจนหมดเกลี้ยง!
ตอนนี้ใครจะไปสนใจว่าสวยหรือน่าเกลียด อายหรือไม่อาย? ขอแค่เสื้อผ้าไม่แข็ง ไม่มีเม็ดเกลือติด ก็ใส่ได้หมด