เช้าวันที่แปด วิทยุกระจายเสียงประกาศจบการแข่งขันตรงเวลา
“การแข่งขันหุ่นรบดาวเออร์นัวโน่รอบสองสิ้นสุดลง ขอให้ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือโดยสารยานบินออกจากสนามแข่งขัน”
“เดี๋ยว! คุณครู รอพวกเราก่อน!”
หวังเทียนเวยวิ่งเล็กๆ มาที่ห้องเครื่อง แล้วค่อยๆ สลายผลึกฝึกซ้อมที่เธอหลอมรวมเข้ากับเรือลำนี้ทีละนิด
เจียนจิ่งอวี่และจางไหลลารีบไปเก็บสาหร่ายเส้นกับปลาเค็มที่ตากไว้บนดาดฟ้า ส่วนหวงเหยียนก็ไม่ลืมที่จะกว้านเอาอาหารทะเลสดที่เลี้ยงไว้ในถังน้ำในห้องเก็บของขึ้นมาในวินาทีสุดท้าย ทำเอาคนของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งอย่างเหอซื้ออวี้และพวกมองแล้วพูดไม่ออก
ลีโอราเดินมาช่วยที่ห้องเครื่อง
“แม้แต่สาหร่ายเส้นก็ไม่เว้น ฝีมือฉีหลินที่ขี้เหนียวขนาดนี้ ทำให้ฉันคิดเสมอว่ามีคนแกล้งพวกเธอ……”
หวังเทียนเวยยักไหล่ข้างหนึ่ง
“ประหยัดเมื่อควรประหยัด ใช้เมื่อควรใช้! ดาวซัวโม่ไม่มีทะเล ปกติเราก็ไม่มีเวลาไปพักผ่อน โอกาสมาทั้งทีจะไม่เอาของฝากติดไม้ติดมือกลับไปบ้างหรือไง?
เดี๋ยวก็มีเครื่องสแกนอยู่แล้ว ถ้ามีอะไรกินไม่ได้ก็โยนทิ้งกลับไปก็ได้”
ลีโอราที่อยู่ข้างๆ เงียบไป คุณเอาดาวเออร์นัวโน่……เป็นทะเลสำหรับพักผ่อนงั้นเหรอ?
ที่ที่อากาศเย็นชื้น แทบจะทุกครั้งที่มีพายุไต้ฝุ่น เพิ่งผ่านสึนามิมาได้ไม่นานเนี่ยนะ?
พักผ่อน? หนอนท่อขนาดยักษ์ใต้ทะเลจะยอมหรือไง?
“เอาล่ะๆ ตรงนี้จัดการเกือบเสร็จแล้ว ต่อไปบนดาดฟ้ายังมีอุปกรณ์อำนาจการยิงของหวังไคอวี่พวกเขาอีก”
“……ฉันรู้แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้”