สิบนาทีต่อมา ประตูห้องพักห้องหนึ่งถูกดึงเปิดออกจากด้านในอย่างแรง
หวังเทียนเวยเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ หน้าตาสดชื่นผ่องใส ก้าวยาวๆ ออกมา
"ฉันกลับมาอยู่แล้ว พวกแก! รีบเอาของที่กักตุนไว้มาหน่อยสิ ถึงเวลาเฉลิมฉลองกันใหญ่แล้ว!
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า สามอันดับแรกของโรงเรียนทหารสหพันธ์! พี่สาวก็ไปถึงรอบชิงชนะเลิศได้แล้ว ขอพี่เก๊กก่อน เก่งจนพี่แทบกร่างไม่ไหว!"
จางไหลลาพูดอย่างใจเย็นอยู่ข้างหลังเธอ
"หม้อไฟและของหวานทุกอย่างเธอกินไม่ได้ ใช่ แม้แต่หม้อไฟสำเร็จรูปก็ไม่ได้"
ฟู่ซิงหยวนกำลังจัดโต๊ะอยู่ พอได้ยินก็เก็บพุดดิ้งหนึ่งถ้วยออกไปอย่างว่าง่าย ดูเคร่งครัดไม่เบา
หวังเทียนเวยประท้วงเสียงดัง
"เสี่ยวสยง แกทำแบบนี้ไร้น้ำใจ ไม่น่ารักเอาซะเลย!"
จางไหลลาชี้ไปที่ประตูฝั่งตรงข้ามอย่างสงบ
"จะไปพูดกับคุณหวงเองไหมล่ะ?"
"...ไม่กินก็ไม่กิน ฉันยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อู๋ฟังอวี้ให้! ฟู่ซิงหยวน เว้นที่ตรงกลางไว้ด้วย! ในปุ่มมิติฉันยังมีผลไม้กับไก่ทอด!"
...นึกว่าแกจะแข็งกร้าวเสียอีก
พอทุกคนอาบน้ำล้างตัวเสร็จเรียบร้อยมานั่งรวมกัน โต๊ะสองตัวก็เต็มไปด้วยอาหารนานาชนิด มีอาหารสำเร็จรูป มีข้าวที่ห่อมาจากโรงอาหารหนึ่ง มีขนมที่สั่งซื้อออนไลน์จากดาวเทียนซูเมื่อก่อน
บารีจ้องผลไม้ที่หวังเทียนเวยนำมาด้วยตาละไม
"ปุ่มมิตินี่เจ๋งไปเลยนะ!? เจ็ดวันแล้วอาหารยังสดขนาดนี้ได้ไง? คุณหวง! คราวหน้าช่วยเขี่ยให้ผมหน่อยสิ!"
"มัน...ช่างเถอะ ส่งข้อมูลนายมาที่สมองกลแสงฉัน"