“เทียนเวยกลับมาแล้ว!”
“ลูกสาวกลับมาแล้ว!”
“พ่อ! แม่!”
หวังไคอวี่พอถึงบ้านก็รีบสาวเท้าแทบไม่ทันกลับเข้าห้องไป ไม่แม้แต่จะหันมามองตอนที่หวังเทียนเวยบอกว่าจะเอาของฝากมาให้!
วันนี้หวังอี้และเฉิงอินไม่ได้ทำงานล่วงเวลา หุ่นยนต์พ่อครัวกำลังทำงานกันอย่างเอาเป็นเอาตายในครัว บนโต๊ะอาหารมีกับแช่เย็นวางอยู่สองอย่าง เป็นของที่เธอชอบกินทั้งคู่!
หวังเทียนเวยไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นของบ้านแบบนี้มานานแล้ว ไอร้อนจากกับข้าวอบอุ่นหัวใจเธอจนแทบจะละลาย นั่งลงปุ๊บก็ไม่อยากขยับตัวอีกเลย…
“ไปล้างมือก่อน เดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว”
ตอนที่ลูกสาวไม่อยู่บ้าน เฉิงอินกับสามีก็กินข้าวด้วยกันเป็นบางครั้ง ตอนนี้ทั้งคู่คุ้นเคยกับขั้นตอนการกินข้าวเป็นอย่างดี!
“ได้~”
หวังเทียนเวยไม่ได้เข้าห้อง ลงไปล้างมือล้างหน้าที่ชั้นล่าง
“หอมจังเลย!”
“วันนี้มีไก่เนื้อสด พ่อให้หุ่นยนต์ตุ๋นซุปให้ลูก…”
ผ่านไปไม่นาน หวังไคอวี่ดูเหมือนจะจัดอารมณ์ตัวเองได้แล้ว ค่อยๆ เดินลงมาแบบฝืนทำเป็นใจเย็น
คนสี่คนในครอบครัวนั่งล้อมโซฟา ลูกสองคนเป็นฝ่ายเล่า ส่วนพ่อแม่นั่งฟังและเออออไปด้วย! หุ่นยนต์ทยอยยกอาหารขึ้นโต๊ะทีละอย่าง
กินข้าวเย็นเสร็จ หวังเทียนเวยก็เอาของฝากที่ซื้อกลับมาจากดาวซัวโม่โชว์ให้ดู
พ่อกับแม่เคยไปดาวซัวโม่ทั้งคู่ ก่อนหน้านี้เคยซื้อเสื้อผ้าสองตัวกับหินกุหลาบจากรังหนอนทรายมาให้เธอ… ครั้งนี้เธอตั้งใจหาอะไรที่แปลกใหม่กว่าเดิม
“หนอนทอดกรอบ! กรุบกรอบ! อย่าไปสนใจว่ามันหน้าตาไม่ดี แต่รสชาติดีมากนะ! แล้วก็สารอาหารครบถ้วนด้วย! แค่กินทีเดียวเยอะไม่ได้ เดี๋ยวจะร้อนในเอา