หลังจบคาบนั้น หวังเทียนเวยสัมผัสได้อย่างเฉียบแหลมว่าเพื่อนร่วมชั้นมองเธอด้วยสายตาที่แฝงความเกรงขามอยู่บ้าง...
เธอพยายามจะอธิบายพฤติกรรมของตัวเองในมุมมองของนักบังคับหุ่นรบ แต่แล้วเหล่านักบังคับหุ่นรบในชั้นก็พากันออกมาปฏิเสธเป็นเสียงเดียวว่า ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนเธอ ที่อยากจะแยกแยะทุกอย่างให้เห็นจริงจนน่าฉงนขนาดนั้น...
ช่างเถอะ! ศัตรูเจอกันนอกจากตาก็แดง! คนพวกนี้ไม่มีทางเข้าใจหรอก!
เฉาหาวโดนร้องเรียนเสียที!
แต่คนคนนี้จะเจ้าเล่ห์ก็ตรงที่เขาจับจังหวะของความพอดีได้แม่นยำมาก... จะว่าเขาเปิดความสมจริงเต็มรูปแบบก็ไม่เชิง เพราะเขากลับดันปรับระดับความรู้สึกเจ็บปวดไว้ที่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์!
สุดท้ายก็แค่เขียนรายงานสองสามฉบับส่งไปก็จบเรื่อง
แต่การฝึกช่วงหลังๆ ก็ไม่มีการเปิดความสมจริงเต็มรูปแบบอีกแล้ว อย่างน้อยก็ให้ม่านเบลอไว้บ้าง
ไม่อย่างนั้นพวกนักเรียนอ้วกกันหนักเกินไป จะทนฝึกต่อได้ไม่นานหรอก
หวังเทียนเวยคิดจะใช้แผนที่เมืองในวันสิ้นโลกเพื่อช่วยให้ตัวเองถอนพิษ
หลังจากสังหารซอมบี้ระดับห้าตัวนั้นได้ ความมั่นใจและความกระตือรือร้นของเธอก็กลับมาหมด!
แค่ฆ่ามันครั้งเดียวมันยังไม่หายคัน ยังอยากลองอาวุธอื่นๆ กับซอมบี้ตัวที่เคยคร่าชีวิตเธอมาก่อนอีกสักหน่อย จะเรียกว่าซ้ำเติมศพก็แล้วกัน... ไม่มีทางเลือก เธอเป็นคนเจ้าแค้นแบบนี้
แต่ตอนที่ไปขอซอฟต์แวร์ฝึกความสมจริงของเมืองในวันสิ้นโลกจากเฉาหาว เธอกลับถูกเขามองด้วยสายตาแปลกๆ อยู่นาน
"ทำไมถึงอยากได้อันนั้นล่ะ?"
หวังเทียนเวยพูดเหตุผลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกไป