ระหว่างที่สายบัญชาการทั้งสองฝ่ายตกลงเรื่องต่างๆ กันได้ใกล้จะลงตัว ทางฝั่งหวังเทียนเวยก็ก่อเรื่องอีกแล้ว...
ยานบินช่วยเหลือลงจอดท่ามกลางสีหน้า 'ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น' ของเหล่าคนวัลเคอ ทหารเขตสามหลิวซิ่นก้าวลงจากยาน
"พี่ม้า หวัง เพื่อนร่วมโรงเรียน กำลังทำอะไรอยู่?"
"...ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!?"
เจียนจิ่งอวี่และจางไหลลายืนขวางหน้าสมาชิกในทีมไว้แน่นหนา คนหนึ่งมองซ้าย อีกคนมองขวา
"เพื่อนร่วมโรงเรียนทั้งสอง รบกวนหลีกทางให้หน่อย"
ทั้งคู่ถูกจับได้ พอเห็นอีกฝ่ายยืนกรานก็ได้แต่จำใจถอยออกไปหนึ่งก้าว
ทหารยื่นมือไปทางหวังเทียนเวยที่อยู่ข้างหลังพวกเขา
"ส่งออกมาเถอะ"
หวังเทียนเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบสารอาหารเหลวหลอดหนึ่งวางลงบนมือเขา
"..."
ทหารเขตสามที่เห็นภาพจากห้องถ่ายทอดสดอดขำไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!! เก็บค่าคุ้มครองกันเลยทีเดียว!!"
"ไอ้หลิวซิ่นนั่นสายตาไม่โฟกัสเลยว่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ฉันรู้ว่าน้องเล็กหวังต้องไม่ทำให้เราผิดหวัง"
"เอาน่า! ก็แค่ 'ผึ้งน้อย' ตัวหนึ่ง! ฉันว่าเด็กรักก็ให้ไปเถอะ จะได้เป็นของวิเศษอะไรขนาดไหน~"
"นายก็ใจดีเกินไปสิ ถ้าต่อไปใครๆ เป็นแบบเธอ เก็บกล้องบินของเราไว้เงียบๆ แบบนี้ จะต้องเสียงบประมาณเท่าไหร่ถึงจะพอ?"
"...ก็ไม่ใช่ใครจะทำแบบเธอได้หรอกนะ นายคิดว่านักบังคับหุ่นรบระดับสูงเกินพิกัดข้ามขั้นเป็นผักกาดขายตามตลาดหรือไง?"
หลิวซิ่นมองสารอาหารเหลวในมือตัวเองอย่างงงๆ อยู่หลายวินาที "เฮ้อ..."