สมาชิกทีมหนึ่งของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งได้ยินเสียงประกาศคะแนนเพิ่มของวัลเคอและฉีหลินอย่างแน่นอน อู๋ผูจั้วอุทานด้วยความประหลาดใจ
"เก่งมาก! วัลเคอก็ปีสองเหมือนพวกเรา ส่วนฉีหลินอย่างหวงเหยียนพวกนั้นเพิ่งปีหนึ่งเองไม่ใช่เหรอ? คิดได้ไวขนาดนี้เชียวว่าจะลงไปในอุโมงค์เหมือง?"
ลีโอราฉวยโอกาสนี้รีบปัดทรายออกจากหุ่นรบที่เพิ่งผ่านการต่อสู้
"ฉีหลินคุ้นเคยกับภูมิประเทศทะเลทรายเป็นอย่างดี คิดได้ถึงอุโมงค์เหมืองก็ไม่แปลกอะไร..."
เหอซื้ออวี้เดินตรวจตรารอบหนึ่งแล้วเดินกลับมา
"คืนนี้คงไม่มีอะไรแล้ว ลีโอยังไม่เสร็จ งั้นเราสองคนเฝ้ายาม ฟู่ซิงหยวนกับอู๋ผูจั้วไปพักก่อนเถอะ เหนื่อยมากแล้ว"
คำพูดนี้ไม่ใช่คำพูดที่เกรงใจ ที่จริงแล้วสัตว์ดาราที่เจอในอุโมงค์เหมืองใต้ดินเมื่อครู่ ส่วนใหญ่ถูกจัดการโดยคนสองคนนั้น
โชคก็ดีของพวกเธอ ทางเดินมากมายขนาดนั้น แค่เลี้ยวไปสองทางก็เจอปุ่มเพิ่มคะแนนของโรงเรียนแล้ว ถ้าเจอคนที่โชคร้าย ไม่รู้ว่าจะต้องวุ่นวายอยู่ในนั้นนานแค่ไหน?
"ทีมสองยังไม่ได้คะแนนเพิ่มเลย"
ฟู่ซิงหยวนคิดครู่หนึ่ง
"ถ้าโรงเรียนเราสองทีมได้คะแนนเพิ่มครบ จะได้คะแนนพิเศษอีกหกร้อยคะแนน"
เหอซื้ออวี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ในตอนที่เราช่วยอะไรไม่ได้ ก็อย่าไปกังวลแทนทีมอื่น
เย่อิ้งเซวียนเป็นที่หนึ่งของสาขาวิชาการบัญชาการปีหนึ่ง ส่วนคนอื่นก็เป็นคนเก่งของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งทั้งนั้น
พวกเธอมีวิธีเติบโตของตัวเอง แค่เราเชื่อใจก็พอ