ตอนที่หวังเทียนเวยถูกหวงเหยียนเตือนให้ดูข้อความในกลุ่ม เธอยังคงสวมแว่นกันแดดอยู่บนใบหน้า
เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความประหลาดใจมองคนตรงหน้า แล้วก็มองไปที่การ์ดเชิญ ก่อนจะเลื่อนแว่นขึ้นไปบนหัว
"คุณหวงจะถึงวันเกิดแล้ว!? พิธีบรรลุนิติภาวะอายุสิบแปดปีนี่นา! สุขสันต์วันเกิดนะคะ ขอให้มีความสุขในวันเกิด~"
พูดไปพูดมาก็ร้องเพลงออกมาเสียแล้ว! หวงเหยียนจึงบีบปากเธอไว้
"ถ้าแกกล้าร้องเพลงนี้ในงานวันเกิดของฉันละก็ แกจบเห่..."
ฉันก็จบเหมือนกัน...
หวังเทียนเวยปัดมือเขาออก แล้วดูการ์ดเชิญอิเล็กทรอนิกส์ต่อ
"สองสิงหาคม ยังไม่ถึงเดือนเลย! เอิ่ม... ขอคิดหน่อยว่าจะเอาของขวัญอะไรให้ดี!"
หวงเหยียนสอดสองมือกลับเข้ากระเป๋ากางเกง
"ก็แค่งานเลี้ยงอาหารค่ำทางธุรกิจครั้งหนึ่ง ไม่ต้องเอาอะไรไปก็ได้
ทางบ้านแกเองก็คงได้รับจดหมายเชิญเหมือนกัน... ตอนนั้นแค่อย่าใส่ชุด 'ชุดทำงาน' แบบนี้ไปก็พอ"
หวงเหยียนพูดพลางกวาดตามองผ้าที่เธอใช้เป็นชุดทำงานอยู่บนตัว
รอยเย็บหยาบ ๆ ดูไปก็รู้ว่านี่คือชิ้นงานที่เย็บขึ้นมาเอง... ด้านหน้าเหมือนผ้ากันเปื้อน แขนเสื้อสองข้างก็แคบ ๆ พอสวมใส่แล้วไม่รุ่ยร่ายจนเกะกะการทำงาน
ด้านหลังมีเชือกผูก ถอดก็สะดวกดี... สิ่งเดียวที่ดูไม่ได้คือผ้าผืนนี้มันไม่เป็นทรง! ไม่รู้ว่าเธอตัดมาจากไหน! ชายผ้าด้านล่างยาวข้างสั้นข้างหนึ่ง เวลาเดินยังปลิวตามลม...
"แกซื้อถุงคลุมหัวกับรองเท้าแตะได้... ก็ซื้อชุดทำงานที่มันพอดีตัวสักชุดไม่ได้เลยเหรอ?"
"สั่งไปแล้วสั่งไปแล้ว! นายรู้ได้ไงเนี่ย? ก็แค่ดาวเทียนซูมันไกลหน่อย ของกว่าจะถึงก็พรุ่งนี้!"