เปียนซู่รั่วคิดว่าด้วยความเร็วและพละกำลังระดับเอสของตัวเอง คงเอาชนะจางไหลลาได้ในไม่ช้า แต่ไม่คิดว่าเธอจะรับทุกหมัดทุกไม้ได้ทั้งหมด!?
ยิ่งไปกว่านั้น พอเขาไม่ยั้งมือ ฝ่ายตรงข้ามกลับยิ่งรุกหนักขึ้นเรื่อย ๆ!?
แล้วมีดดำที่ทำจากวัสดุอะไรไม่รู้ของเธอนั่น ทำไมดาบแสงถึงฟันไม่ขาด!?
ไม่มีเวลาแล้ว!
เปียนซู่รั่วยิ่งออกหนักก็ยิ่งเสียพลัง แต่การตั้งรับของจางไหลลากลับแน่นหนาราวกำแพงเหล็ก!
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจังหวะจะพัง และตัวเองจะถูกเธอถ่วงจนหมดแรง...
ประเมินอยู่นาน เปียนซู่รั่วตัดสินใจเกร็งแกนกลาง รับแรงถีบของจางไหลลาหนึ่งที แล้วพุ่งตรงไปยังจุดอ่อนของเธอ!
ไม่เป็นไร! ตอนซ้อมกับไท่เซินก็เคยลองท่า nàyมาแล้ว ไม่ใส่หุ่นรบก็ต่างกันแค่เป็นคนธรรมดา! ยังไงเธอก็เป็นระดับเอส ปัญหาไม่น่าจะใหญ่!
จนกระทั่งถูกถีบกระเด็นไปชนต้นไม้หักโค่น เปียนซู่รั่วนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น หัวยังอื้อ ๆ อยู่! พยายามลุกหลายครั้งก็ลุกไม่ขึ้น...
"แรงเธอ..."
ทำไมถึงมากกว่าไท่เซินขนาดนั้น!?
"เอ่อ! นายไม่เป็นไรไหม!?"
จางไหลลาเก็บขากลับยืนอยู่กับที่ ตะโกนถามคนที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตร
เมื่อครู่ตอนออกแรงไม่ได้ยั้งเท่าไร แต่ปกติเธอก็ซ้อมกับเจียนจิ่งอวี่แบบนี้แหละ... คนนี้อาจจะตัวเบาเกินไป!
พอเปียนซู่รั่วมองเห็นระยะห่างระหว่างคนสองคน ก็เพิ่งสัมผัสได้ถึงความเจ็บแปลบที่ช้าราวกับมาทีหลังบริเวณซี่โครง
"ฉันแพ้... หวงเหยียน นายจะรอถึงเมื่อไหร่?"
หวงเหยียนยิงลูกสียิงเสริมจากบนต้นไม้อีกหนึ่งนัด พอแน่ใจว่าเปียนซู่รั่วถูกคัดออกจริง ๆ ถึงปีนลงมา