“นี่มันช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี! ฉันขอทำการช่วยเหลือนักเรียนหมายเลข 23 โดยทันที!”
ฟูหมานลี่เห็นว่าหวงเหยียนคิดจะใช้มีดทำครัวเล่มเดียวจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง เธอจึงเพิ่มน้ำหนักในน้ำเสียง นักเรียนสมัยนี้ช่างกล้าบ้าระห่ำเกินไปจริงๆ!
พวกเธอมาถึงเหนือพื้นที่ที่หวงเหยียนอยู่แล้ว เพียงแต่ยานบินเปิดโหมดพรางตัว เด็กๆ เหล่านั้นจึงยังไม่รู้ตัว
คุณครูในทีมกู้ภัยเตรียมพร้อมแล้วว่าทันทีที่นักเรียนด้านล่างกดสัญญาณขอความช่วยเหลือ พวกเขาจะเปิดประตูห้องโดยสารทันที ใครจะไปคิดว่านักเรียนหมายเลข 23 จะชักมีดทำครัวออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย?
“ใจเย็นๆ ก่อนสิ เดี๋ยวค่อยดูกันอีกที”
เฉาหาวยังคงเป็นท่าทางหงุดหงิดแบบนั้น ฟูหมานลี่รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที
“เฉาหาว! ไม่ว่าเขาจะมีเบื้องหลังอะไร หวงเหยียนตอนนี้ก็เป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งของโรงเรียนทหารฉีหลิน! ในฐานะทหารของสหพันธ์ เรามีหน้าที่ต้องรับประกันความปลอดภัยของเขา!”
เฉาหาวมองเธอด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย
“ครูฟู เมื่อครู่คุณเพิ่งพูดเองว่าเราไม่ใช่ทหารของสหพันธ์อีกต่อไปแล้ว...”
“เฉาหาว! คุณรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร!”
เฉาหาวหันสายตากลับไปที่จอสมองกลแสงของตัวเอง
“ผมรู้ ใจเย็นๆ ก่อน เขายังไม่ได้เรียกขอความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ? กระต่ายบ้าพวกนั้นคงยังฆ่าเขาไม่ตายในเร็วๆ นี้หรอก อย่างน้อยก็ให้โอกาสเด็กมันได้โชว์ฝีมือบ้าง”
บนหน้าจอ ชายหนุ่มผมสีทองถือมีดทำครัวในมือข้างเดียว สายตาคมกริบยิ่งกว่าที่ผ่านมา