"ก็แค่ชิมหน่อย! ชิมแล้วจะเป็นอะไรไป!?"
หวังเทียนเวยมองซากปลาดาราเบื้องหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ เผื่อมันอร่อยล่ะ? ขนาดนี้ทำปลาเค็มได้ทั้งชุดเลยนะ!
เสียงเจียนจิ่งอวี่เริ่มสั่นเครือราวกับจะร้องไห้
"คุณหวง ช่วยจัดการเธอทีเถอะ!"
สุดท้าย ไอเดียทำปลาเค็มก็ถูกโหวตคว่ำด้วยเสียงสามเสียงจากหวงเหยียน เจียนจิ่งอวี่ และจางไหลลา!
"ช่างเป็นมนุษย์หมาป่า..."
"เป็นมนุษย์หมาป่า+1"
"พี่ม้าบ้าไปแล้ว... วิงวอนฝ่ายจัดประชุม คราวหน้าให้พวกเธอเอาอาหารมาเองเถอะ! ไม่งั้นฉันกลัวว่าเธอจะเริ่มกินคนจริง ๆ!"
"ให้เธอชิมหน่อยจะเป็นไร? เอาจริง ๆ พวกนายไม่อยากรู้รสชาติของมนุษย์ปลาเหรอ?"
"ไม่อยากรู้สักนิด! แหวะ..."
"? ฉันมนุษย์กึ่งสัตว์ตัวสั่นระริก!"
"ไม่เป็นไร ๆ~ แค่ทุกคนมั่นใจว่ามีอาหารอยู่ในปุ่มมิติตลอดเวลา เจอพี่ม้าระหว่างทางก็โยนอาหารทิ้งแล้ววิ่งหนีไปทางตรงข้ามก็พอ~"
"คนข้างบนนั่น! จะเอาน้องสาวฉันไปเป็นอะไรเนี่ย!?"
ห้องสังเกตการณ์ในค่ายที่พักเงียบกริบอีกครั้ง พิธีกรสมกับเป็นคนที่ผ่านเหตุการณ์ใหญ่ ๆ มาเยอะ
"หึหึหึหึ อาจารย์เฉาและอาจารย์ฝูดูจะเขินอายกันอยู่นะคะ เงียบกันทำไมล่ะ?"
"..."
ก็ช่างเถอะ ถือว่าพวกเขาเป็นคนที่เกิดมาไม่ชอบพูดก็แล้วกัน
เฉาหาวหลับตาลงช้า ๆ ไม่อยากเผชิญหน้ากับอะไรทั้งนั้น
ฉากในการถ่ายทอดสดช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน...
ตอนที่พวกเขาหลายคนสอบปลายภาคในห้องฝึกจำลองเมื่อปีก่อน หวังเทียนเวยก็เคยพยายามแอบชิมอาหารทะเลในแผนที่จำลอง และถูกเขาหักคะแนนสองแต้มพร้อมกับอบรมไปหนึ่งยก
ดูจากตอนนี้แล้ว ตอนนั้นเธอไม่ได้ฟังอะไรที่เขาพูดเลยสักคำ!?