"เฮือก!! อื้อ...เฮือก!"
จางไหลลาทนฟังไม่ไหวจริง ๆ หันไปมองหน้าหวังเทียนเวยที่ปูดเขียวช้ำเต็มหน้า
"...โดนซะขนาดนี้ ไม่ไหวก็เลิกกินเผ็ดเถอะนะ?"
ในที่สุดก็มีคนพูด! คนข้าง ๆ หลายคนพากันวางตะเกียบหันไปมอง
"ใช่สิพี่ม้า...เจ็บจนหน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้น ไม่ไหวก็กินสารอาหารเหลวแทนเถอะ"
ช่วงฝึกพิเศษทุกคนมีบาดแผลติดตัวทั้งนั้น แต่ถ้าจะว่าไป ในทีมพวกเขา คนที่โดนซ้อมหนักสุดก็ต้องเป็นหวังเทียนเวยกับหวงเหยียน...
แต่อย่างน้อยคุณหวงก็รู้ว่าปากแตกแล้วห้ามกินของร้อนของเผ็ดเด็ดขาด!?
"ป่ะ!"
หวังเทียนเวยเคี้ยวลูกชิ้นปลาในปากอีกรอบ
"เป็นไปไม่ได้! อากาศหนาวแล้ว...นี่คือสิ่งเดียวที่ปลอบใจฉันได้ตอนนี้!"
หวงเหยียนจิ้มหัวมันอบในจานของตัวเอง
"ก็แค่อุณหภูมิลดลงสององศา...แล้วเมื่อวานเธอซื้อพุดดิ้งก็พูดแบบนี้เป๊ะ"
เจียนจิ่งอวี่คิดตาม
"แล้วเมื่อวานซืนที่ลากฉันไปดูเธอแปะเหรียญทองบนแขนด้วย..."
จางไหลลากำลังจะพูดตามเพื่อน กลับถูกคนข้าง ๆ เอามือปิดปากไว้เสียก่อน
"ชี๊...ปากน้อย ๆ...หุบหน่อย"
จางไหลลาจำใจพยักหน้า หวังเทียนเวยถึงวางมือลง มองชามที่กินจนเกลี้ยง...ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยอมล้มเลิกความคิดจะกินน้ำแกง
"เฮ้อ...พวกเธอไม่เข้าใจฉันหรอก! ฉันเครียดนะ ฉันหัวจะร่วง..."
เจียนจิ่งอวี่ได้ยินก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไรหรือพี่ม้า? เจออุปสรรคตอนสร้างหุ่นรบหรือเปล่า? ไม่ต้องรีบ เรายังมี..."