ระหว่างรอ ทั้งคู่ย้ายจากด้านนอกเข้ามาในร้าน
หวังเทียนเวยพาจางไหลลามาที่ร้านของกินเล็กๆ บนชั้นห้าง นิ้วลูบไปบนหน้าจอแสงสั่งอาหาร เลื่อนดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มกดหน้าจออย่างบ้าคลั่ง
"เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ด้วย! เกี๊ยวซ่าเอาสองจาน..."
จางไหลลามองท่าทางสั่งของอย่างไม่ยั้งของเธอ
"ไม่ต้องสั่งเยอะขนาดนั้นก็ได้ เมื่อเที่ยงฉันเพิ่งดื่มสารอาหารเหลวไป ยังไม่หิว"
หวังเทียนเวยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
"โอ้ย! ลืมไปเลยว่าแกก็อยู่ด้วย!"
"..."
จากนั้นก็สั่งเพิ่มอีกสองอย่างก่อนจะผลักหน้าจอแสงมาให้
"มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ดูสิว่าอยากกินอะไร ไม่ต้องเกรงใจ! กินให้อิ่ม เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องงานกัน"
ความคิดของคนตรงหน้ากระจ๋อยไปที่ห้องครัวซึ่งส่งกลิ่นหอมอบอวลไปหมดแล้ว จางไหลลากดกดบนหน้าจอแสงสองสามครั้งอย่างเงียบๆ
ของกินเสิร์ฟมาเร็วมาก เต็มโต๊ะไปหมด
จางไหลลาตักซดซุปเข้มข้นหนึ่งชาม
"...แกกินหมดจริงๆ เหรอ?"
หวังเทียนเวยฝังหน้าอยู่หลังกองอาหาร ไม่มีปากว่างมาพูด ยกมือโบกเป็นสัญญาณ "โอเค" ให้เธอ
จางไหลลายักไหล่ โรงอาหารของโรงเรียนไม่มีของพวกนี้จริงๆ นั่นแหละ... แต่เดี๋ยวถ้ากินไม่หมดต้องบังคับให้เธอห่อกลับบ้านให้ได้!
จนกระทั่งเห็นกับตาว่าเธอกินของทุกจานจนเกลี้ยงสะอาด แม้แต่โยเกิร์ตช้อนสุดท้ายก็ยังตักเข้าปาก...
"แกหิวจัดจริงๆ เหรอ!?"
ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ปริมาณอาหารของเธอเพิ่มขึ้นอีกแล้วหรือไง?