ก่อนถึงการสอบปลายภาคของโรงเรียนทหารฉีหลิน หวังเทียนเวยได้รับสารอาหารเหลวชุดใหม่
เพิ่งจะรู้ตอนวิดีโอคอลกับแม่ว่า นี่คือสารอาหารเหลวสูตรเฉพาะที่เฉิงอินวิจัยให้เธอโดยเฉพาะ สำหรับการอัพระดับพลังจิต
“แม่? ผลิตภัณฑ์ใหม่ของเราที่บ้านเพิ่งจะวางตลาดไม่ใช่เหรอ? มีสารอาหารพอใช้ก็พอแล้ว ไม่ต้องวิจัยของพวกนี้ให้ฉันโดยเฉพาะก็ได้... ต้องเสียเงินเท่าไหร่เนี่ย?”
เฉิงอินหัวเราะเบา ๆ
“ไม่ใช่แค่แม่คนเดียวนะ หมอปีเตอร์จากไท่เหอก็มีส่วนร่วมในการวิจัยสารอาหารเหลวตัวนี้ด้วย ไม่งั้นคงทำเสร็จไม่ได้เร็วขนาดนี้”
หวังเทียนเวยมองซองสารอาหารเหลวในมือ
“หมอเทาน่ะเหรอ... แต่ตอนนี้พลังจิตของฉันมั่นคงแล้ว ยังต้องดื่มอันนี้อีกเหรอ?”
“ในนั้นมีสิทธิบัตรของหมอเทาอยู่ด้วย
ถ้าพลังจิตปั่นป่วนรุนแรง จะช่วยให้มันกลับมามั่นคงได้อย่างรวดเร็ว ดื่มเป็นประจำนอกจากจะเติมสารอาหารที่ร่างกายต้องการแล้ว ยังมีผลบำรุงพลังจิตอีกด้วย!
ธาตุที่เกินความจำเป็นจะถูกขับออกโดยตรง ผ่านการตรวจสอบและทดสอบที่เข้มงวดที่สุดของสหพันธ์มาแล้ว ดื่มได้อย่างสบายใจ!
อ้อ หมอเทายังบอกอีกว่าให้หวงเหยียนดื่มอันนี้เยอะ ๆ ด้วย”
“ฉันไม่ได้กังวลเรื่องคุณภาพ...”
หวังเทียนเวยฉีกซองสารอาหารเหลว
“คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมา บวกกับสิทธิบัตรของหมอเทา... เราที่บ้านยังมีกำไรอีกเหรอ?”
ในฐานะลูกสาวเศรษฐี อย่างน้อยก็ควรห่วงธุรกิจของครอบครัวบ้าง
พอได้ยินลูกสาวพูดถึงเรื่องนี้ เฉิงอินก็อดขำไม่ได้
“เธอไม่เข้าใจส่วนแบ่งการตลาดของอี้ต้าเหรอ? แถมครั้งนี้ไท่เหอก็เข้าร่วมด้วย หมอเทาไม่เก็บค่าสิทธิบัตรเราแม้แต่สตางค์เดียว! พ่อเธอเดาว่าน่าจะเป็นเพราะหน้าตาของหวงเหยียน... ของขวัญที่เราให้ครั้งที่แล้วเบาไปรึเปล่านะ?”