“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด”
“น้องนักเรียนคนนี้……ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมว่าคริสตัลฝึกวิญญาณในปุ่มมิติของคุณเป็นอะไร?”
การสแกนความปลอดภัยครั้งสุดท้ายก่อนออกจากดาวคาชิเล่อตรวจพบคริสตัลฝึกวิญญาณจำนวนมหาศาลในปุ่มมิติของหวังเทียนเวย
สือจื้อซินที่มาส่งคน กว่าดูปริมาณแล้วก็อดอุทานไม่ได้
“ปล่อยให้ไปคนเดียวแค่แป๊บเดียว……ขุดมาได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”
เธอมีเครื่องขุดแร่เฉพาะทางหรือไง?
หวังเทียนเวยค่อย ๆ ยื่นนิ้วชี้ขึ้นมา หนังตาของเฮียราน ยูบุ กระตุกทันที
ไม่ผิดไปจริง ๆ วินาทีถัดมาเธอก็ชี้มาที่เขา
“ฉันแค่เก็บแร่ที่พวกเขาระเบิดออกมา……แล้วก็เผลอขุดส่วนที่นูนออกมาเพิ่มนิดหน่อยเอง”
สือจื้อซินอยู่กับเธอมามาครึ่งเดือนแล้ว ไม่โดนคำพูดของเธอหลอกง่าย ๆ จึงถามต่อ
“ขุดด้วยอะไร?”
หวังเทียนเวยจำใจต้องหยิบ “สว่านกระแทก” ที่ทำจากฟันเลื่อยของหนอนทรายกลายพันธุ์ออกมา
สมาชิกทีมอีกสามคนพอเห็น “สว่านกระแทก” ต่างก็มีอาการ “รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้”
หวงเหยียนมองหวังเทียนเวยด้วยสายตาเย็นชา
“สุดท้ายก็ดูถูกความสามารถในการกักตุนของเธอไปจริง ๆ นั่นแหละ”
“……”
เจียนจิ่งอวี่เหม่อเล็กน้อย จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าพ่อของเขาเคยพิจารณาคดีลักลอบขนแร่ของสหพันธ์คดีหนึ่ง ตอนนั้นคนร้ายโดนตัดสินยังไงนะ?
เขานึกว่าคริสตัลฝึกวิญญาณที่พี่ม้าขุดมาได้ทั้งหมดใช้กับหุ่นรบของเขาหมดแล้ว……เท่าที่ดูตอนนี้ น่าจะใช้แค่เศษเสี้ยวเดียวเองมั้ง?
“พี่ม้า……จำนวนขนาดนี้ ผมคงต้องไปส่งข้าวให้คุณในคุกแล้วแหละ”
หวังเทียนเวยได้ยินเสียงกระซิบของเจียนจิ่งอวี่ก็รีบสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เทคริสตัลฝึกวิญญาณทั้งหมดในปุ่มมิติออกมา “ครืนน!”