"หัวหน้าหน่วยลี่ฉิน พักสักหน่อยเถอะ"
หน่วยแรกที่ลี่ฉินนำ เหลือลูกทีมที่ยังมีชีวิตอยู่เพียงคนเดียวนอกเหนือจากเขา
แต่เพราะพลังจิตได้รับความเสียหายหนัก จึงกลับไปรักษาตัวที่ดาวเทียนซูพร้อมดาวรบไปแล้ว ส่วนตัวเขาเองยังคงอยู่ต่อบนดาวดวงใหม่เพื่อทำภารกิจสำรวจให้เสร็จ
คนที่พูดคือนักบังคับหุ่นรบของหน่วยที่เจ็ด
ดึกดื่นขนาดนี้ลี่ฉินยังนั่งอยู่ตรงนั้น วันหนึ่งไม่ได้พักผ่อน ต่อให้เป็นคนเหล็กก็ทนไม่ไหว!
การสูญเสียสหายที่อยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำทำให้ทุกคนโศกเศร้า และเรื่องของ"ชี่เฉิงเหยียน"ก็ทำให้ในใจอึดอัดไม่น้อย...
"เฮ้อ จริงๆ ฉันก็นอนไม่หลับเหมือนกัน... ไม่งั้นพวกเราดูถ่ายทอดสดกันไหม?"
ลี่ฉินเม้มริมฝีปากนิ่งไม่พูดอะไร ส่วนนักบังคับหุ่นรบก็เปิดสมองกลแสงขึ้นมาเอง
"ขอฉันดูหน่อยว่าเด็กๆ โรงเรียนทหารอันดับหนึ่งเป็นยังไงบ้าง? ฉีหลินมีแผนอะไรเจ้าเล่ห์อีกไหม?"
จอเสมือนข้างๆ ส่งเสียงคลื่นทะเลดังมาเป็นระลอก ลี่ฉินเหมือนถูกดึงดูดจึงเบนหน้ามองไปเล็กน้อย แววตาลึกมีประกายวาบผ่านไปในพริบตา...
ลีโอราตั้งแต่ขึ้น"เรือโจร"ของฉีหลินมาก็รู้สึกไม่สบายตัวไปหมด
ทิ้งเรื่องสาหร่ายเส้นกับปลาเค็มที่ตากเต็มลำเรือไว้ก่อน...
ทำไมตัวเรือของพวกหล่อนถึงได้ใหม่อย่างนั้น? หนาอย่างนั้น? ปีกโลหะใต้ท้องเรือไม่ใช่ของที่มีมาแต่แรกแน่ๆ แล้วทำไมท้ายเรือถึงมีเครื่องยนต์สองตัว?
ประกอบกับประกาศคัดออกของหน่วยที่สองเมื่อก่อน... หวังเทียนเวยถึงกับเล่นงานน้องชายแท้ๆ ของตัวเองเลยเหรอ!?
ทั้งลำเรือของหวังไคอวี่กับพวก ถูกนางเอามาดัดแปลงเป็นยานพาหนะของหน่วยตัวเองหมดแล้วใช่ไหม? ฉีหลินไม่เปิดโอกาสให้คณะกรรมการจัดการแข่งขันเก็บคืนทรัพยากรแม้แต่นิดเดียวจริงๆ เลยเหรอ?