หลังจากศิษย์ฉีหลินทั้งสามคนถกเถียงกันอยู่นานถึงสองนาที ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปออกมา
หวงเหยียนก้าวขึ้นไปสองก้าว ขณะที่หวังเทียนเวยสูดสารอาหารเหลวอย่างกระวนกระวาย รอคอย "คำตัดสิน" จากเพื่อนร่วมทีม
"คุณหวง..."
"หลังจากเราสามคนปรึกษากันแล้ว เพราะการกระทำส่วนตัวของคุณในครั้งนี้แย่มากเกินไป เราจึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า..."
การเว้นวรรคกลางประโยคทำให้หัวใจของหวังเทียนเวยพลุ่งขึ้นไปอยู่ที่ลำคอ! คนจากโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งทั้งสามคนได้ยินมาถึงตรงนี้ก็อดที่จะตื่นเต้นตามไปด้วยไม่ได้
"ตั้งแต่การแข่งขันครั้งนี้จบลงจนกว่าการแข่งขันครั้งหน้าจะเริ่มขึ้น ไม่อนุญาตให้คุณกินหม้อไฟเด็ดขาด แม้แต่ของลวกในหม้อไฟก็ไม่ได้
ของหวานฉลองกลับไปไม่มีส่วนของคุณ เสี่ยวสยงจะคอยควบคุมอาหารประจำวันของคุณอย่างเคร่งครัด หวังว่าคุณจะจำบทเรียนนี้ไว้ แล้วถือเป็นข้อควรระวังต่อไป"
"..."
"หา!"
ท่ามกลางความเงียบงันอันประหลาดของผู้คนจากโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง หวังเทียนเวยร้องครวญครางหนึ่งดังแล้วทรุดตัวลงกับพื้น
"อย่านะ! คุณหวง โทษของฉันมันไม่ได้หนักถึงขนาดต้องตายนะ! ฉันสาบาน คราวหน้าฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกเด็ดขาด!
ครั้งนี้ฉันคิดว่าพลังจิตของฉันกำลังจะเลื่อนขั้นจริง ๆ ถึงได้หักหาญลงไปแบบนั้น!
พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกัน พวกคุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!!!"
คนฉีหลินทั้งสามตั้งใจแน่วแน่แล้ว ปล่อยให้หวังเทียนเวยกลิ้งไปมาบนดาดฟ้าอย่างไร้ยางอายก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย
เจียนจิ่งอวี่กับจางไหลลาเห็นใจเธอจริง ๆ แต่คุณหวงบอกว่า ถ้าผ่อนปรนตอนนี้ คราวหน้าเธอกล้าทำอีก ต้องลงโทษให้ถึงที่สุดทีเดียว! จึงได้แต่ส่งสายตาแสดงความเห็นใจออกมา