คมมีดได้ที่สองชัด ๆ แต่กลับเป็นทีมเดียวที่ยืนบนโพเดียมได้อย่างครบสี่คน
ได้ยินว่าโอลาดีเป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงการถูกแยกชิ้นส่วนหุ่นรบในสนามแข่ง ตกใจอย่างหนักจนออกไปก่อนแล้ว...
ฝ่าย "ภัยหัวใจฉีหลิน" ส่งสองคนไปห้องพยาบาล จางไหลลานั่งเฝ้าอยู่ที่นั่น มีเพียงเจียนจิ่งอวี่คนเดียวที่มารับรางวัล
พอถึงเวลากล่าวสุนทรพจน์รับรางวัล เพราะไม่ได้เตรียมตัวไว้เลยพูดมั่วไปหมด
"ขอบคุณทุกคนที่มาดูการแข่งขันของพวกเรา นี่คือสิ่งที่ 'ภัยหัวใจ' สมควรได้รับ!!
แล้วก็ต้องขอบคุณหัวหน้าทีมและเพื่อนร่วมทีมของฉัน! ถ้าไม่มีพวกเขา ก็ไม่มีชัยชนะในวันนี้……"
"โอ้ ใช่แล้ว! ต้องขอบคุณเขตหลิงเจี๋ยด้วย! พวกเขาใจดีให้เงินไหลมาเยอะขนาดนี้!"
พอเห็นคนสี่คนบนที่นั่งวีไอพียังไม่ไปไหน เจียนจิ่งอวี่ก็ปากไวไปแล้ว
"ต้องขอบคุณอาจารย์ของพวกเราด้วย! อาจารย์ปฏิบัติกับพวกเราเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่น……"
เฉาหาวสวมถุงคลุมหัวม้าลายกลับมาบนที่นั่ง
สุนทรพจน์ของ "ปลาทองตัวน้อย" นี่ขอบคุณไปทั่วทั้งคนรู้จักและไม่รู้จัก!
แม้แต่นักแข่งคมมีดยังถูกจับมือขอบคุณ จนทหารผ่านศึกหลายคนงงไปหมด
"เอ่อ... นี่คือสิ่งที่เราควรทำหรือ?"
เฉาหาวสีหน้าเรียบเฉยถามขึ้น
"ไปได้หรือยัง ตรวจเสร็จยังไงบ้าง?"
ฟูหมานลี่ตอบทันที
"สี่ทางออก ฉันส่งให้พวกนายแล้ว"
"...ฉันไปทางเอ"
เจียนจิ่งอวี่รับถ้วยรางวัลและของรางวัลแล้วรีบกลับไปห้องพยาบาลทันที!