ภายใต้การเรียกร้องอย่างหนักแน่นของเจียนจิ่งอวี่และคนอื่นๆ ทั้งแปดคนจึงมาถึงร้านปิ้งย่างบุฟเฟ่ต์แห่งหนึ่ง
"อาจารย์ พวกท่านเดิมพันด้วยเหรอ? รู้แต่แรกแล้วหรือว่าเราจะได้แชมป์!?"
หวังเทียนเวยยัดเนื้อเข้าปากไม่หยุด
ตอนแรกยังกลัวว่าจะทำให้อาจารย์ต้องควักกระเป๋า ที่แท้ก็เป็นเงินที่ได้จากการเดิมพันมาหรือเปล่าเนี่ย! งั้นนางก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ!
"เนื้อ! ขออีกจาน!"
ยูจินมองนักเรียนไม่กี่คนที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
"การแข่งของพวกพวก , ในฐานะที่เป็นครูจะไม่สนับสนุนได้ยังไง!"
แบบนี้จึงดูเหมือนนักเรียนอายุ 18 ปี เมื่อสักครู่ในสนามแข่งทีละคนดูเหมือนไม่กลัวความตายเลยสักนิด...
ฟูหมานลี่และจินซีช่วยกันย่างเนื้อ ไม่งั้นเด็กสี่คนนั่นคงใช้สองตะเกียบกวาดทีละหม้อ รอเนื้อนานกว่ากินเสียอีก
เฉาหาวส่งเนื้อสองจานสุดท้ายบนตะแกรงให้ฟูหมานลี่
"เกิดคิดยังไงถึงไปแข่งชิงรางวัล?"
หวังเทียนเวยเล่าเหตุผลของนางซ้ำอีกครั้ง หวงเหยียนข้าง ๆ คอยเสริมเป็นระยะ สองเด็กนั้นพูดไม่หยุดปาก เหล่าอาจารย์ในที่นั้นอยู่ทันทีก็หาคำที่จะแย้งไม่ได้...
"พวกเธอบอกว่าที่บ้านรู้กันหมดแล้ว?"
ฟูหมานลี่แทบไม่เชื่อหู
บ้านอื่นยังพอปล่อยผ่านได้! แต่เด็กกลุ่มนี้...นางยังคิดอยู่เลยว่าต้องได้อบรมสั่งสอนดี ๆ สักหน่อย!
"อาจารย์ขะเราก็เชื่อฟังมากนะ! ทุกอย่างได้รับการยินยอมจากคนในครอบครัว!"
ทั้งสามคนช่วยกันพยักหน้าอย่างซื่อสัตยส่วนหวงเหยียนปนอยู่ในนั้นแทบมองไม่ออกว่าเขารู้สึกผิดแม้แต่นิด
เเฉาหาวเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ เด็กพวกนี้...จริงด้วย...แตกต่างมากเกินไป