หวังเทียนเวยใช้เวลาหนึ่งคืนสร้างความพร้อมทางใจให้ตัวเองว่าจะต้องใช้ชีวิตกับ "น้องชายแท้ ๆ" อีกสองสามวัน
ถึงขั้นซ้อมในหัวหลายรอบว่าพรุ่งนี้เช้าจะเอ่ยปากชวนเขากินข้าวด้วยกันแบบไม่ตั้งใจยังไงดี
ตอนพูดควรเผยใบหน้าให้เห็นแค่ด้านข้าง 45 องศา จะได้ไม่ดูร้อนรนเกินเหตุ แล้วก็ไม่ดูเย็นชา...
ทว่าหวังไคอวี่ไม่ได้ให้โอกาสเธอลงมือทำจริง
เจ้าเด็กน้องชายถึงแม้จะฝึกจบแล้ว แต่ทุกวันก็ยังออกแต่เช้ากลับค่ำ ไม่รู้ยุ่งอะไร
ทั้งคู่บางครั้งเจอหน้ากันในบ้าน ก็จะทิ้งไว้เพียงเสียงฮึเย็นชาอย่างผิดหวังที่เธอไม่เอาไหน และใบหน้าด้านข้าง 45 องศาเหมือนกัน...
หวังเทียนเวยปรับตัวได้ดีมาก ตอนนี้สิ่งที่เธอขาดคือเวลา
ตราบใดที่ยังตื่น ก็ไม่หมกมุ่นอยู่ในเน็ตดาราเพื่อติวเข้ม ก็คือเข้าห้องออกกำลังกายไฮเทคที่บ้านใต้ดิน แข่งกับตัวเองยิ่งกว่าตอนสอบมหาวิทยาลัยอีก!
เพราะทุ่มเวลาให้ตัวเองเพิ่มสักหนึ่งนาที ก็รอดจากการถูกจับไต๋ได้อีกหนึ่งนาที!
ส่วนข้อความแปลกประหลาดที่ "เพื่อน" ในจอสมองส่งมา ยิ่งไม่สนใจ ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่าการเรียนของเธอ!
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปแบบนี้
หวังเทียนเวยเพิ่งแช่น้ำเสร็จ นอนเอกเขนกดูดสารอาหารเหลวหนึ่งกระป๋องอย่างขี้เกียจบนโซฟาในห้อง เลื่อนจอสมองไปมา
ตอนนี้เธอสามารถสั่งหุ่นยนต์ในบ้านให้รินน้ำ ยื่นผลไม้ให้ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจแล้ว อิทธิพลของระบบทุนนิยมมันช่างยากเกินต้านทาน...
หวังเทียนเวยเม้มปาก ถอนใจอย่างจริงใจว่าตัวเองเสื่อมเร็วไป
เทคโนโลยีล้ำสมัยสะดวกจริง ๆ เครื่องใช้ไฟฟ้าส่วนใหญ่แค่สั่งด้วยเสียงก็พอ
อ่างอาบน้ำในห้องน้ำยิ่งเข้ากับรูปสรีระของเธออย่างแนบสนิท แค่เอนตัวลงไปก็เริ่มนวด!
ทุกครั้งที่ขึ้นมาจากใต้ดินพร้อมกับร่างที่ล้า นอนแช่ในอ่างสักพัก เธอก็รู้สึกเหมือนฟื้นคืนชีพ!
สิ่งเดียวที่ยังไม่ค่อยชินคือเตียงแคปซูลนอนแบบปิดสนิท...แต่ในห้องเธอมีโซฟาตัวใหญ่ด้วยนี่!
วัสดุนุ่มสบายยิ่งกว่าที่นอนเก่า!
สภาพชีวิตแบบนี้เทียบกับยุคโลกาวินาศ ต่างราวฟ้ากับเหว!
ไม่เสื่อมถึงจะแปลก...
แต่เธอก็พยายามในด้านอื่นอยู่บ้าง
เพื่อให้กลมกลืนกับยุคห้วงดาราเร็วขึ้น ระยะนี้เธอยืนกรานออกไปเดินเล่นทุกวัน!
แม้จะเป็นแค่การสำรวจรอบ ๆ บ้านพักตากอากาศ ก็ยังทำให้เธอทึ่งได้นาน!
ยังจำได้ว่าครั้งแรกที่ออกไป เธอจ้องมองยานบินรูปแบบต่าง ๆ บนฟ้าเสียเพลินเป็นชั่วโมง จนคอแข็ง...ที่แท้การควบคุมจราจรบนฟ้าก็มีด้วย...
พ่อกับแม่ของร่างเดิมวันนี้จะกลับมา
คุณพ่อหวังอี้ส่งข้อความมาล่วงหน้า ให้พี่น้องสองคนรออยู่ที่บ้าน
แต่ตอนนี้ เมื่อเทียบกับการต้องเจอ "ครอบครัว" เธอกลับกังวลเรื่องเปิดเทอมที่จะมาถึงมากกว่า...
เดิมทีคิดว่าแค่เข้าโรงเรียน แม้จะเป็นโรงเรียนทหาร! อย่างมากก็คงแค่กฎระเบียบเข้มขึ้นอีกหน่อย ฝึกมากขึ้นอีกนิดเท่านั้น
ทว่าหลังจากค้นหาอย่างละเอียดในเน็ตดาราและฟอรั่มจึงพบว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเลย!
กฎระเบียบของมหาวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งแห่งสหพันธรัฐเคร่งครัดมาก ตั้งแต่เข้าเรียน โดยพื้นฐานคือสามวันสอบใหญ่ ห้าวันสอบย่อย
ขอบเขตเนื้อหาสอบรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: วิชาสามัญ สมรรถภาพทางกาย ความรู้ทั่วไป พลังจิต การฝึกต่อสู้ ความสามารถในการรับสภาพจิตใจ และระเบียบวินัย!
แถมยังมีระบบคัดออกด้วย!
ถึงแม้แต่ละปีมหาวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งจะส่งทหารชั้นเยี่ยมให้สหพันธรัฐมากที่สุด แต่โรงเรียนก็มีอัตราคัดออกสูงที่สุดเช่นกัน!
จำนวนคนที่เรียนจบได้อย่างราบรื่นมีแค่ไม่ถึงหนึ่งในสามของจำนวนนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งเท่านั้น!
และ...บนเว็บไซต์เป็นทางการยังมีอัตราการตายอีก!
หวังเทียนเวยใช้เวลาครึ่งวันประเมินสภาพโดยรวมของตัวเองใหม่ ได้ข้อสรุปว่า:
ร่างเดิมถึงแม้จะทุ่มเทสอบเข้ามหาวิทยาลัยของคนที่ชอบสำเร็จ แต่ความจริงแล้วไม่เคยคิดเลยว่าต่อไปจะทำยังไง!
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เธอคงทนได้มากสุดแค่เดือนแรก หลังจากนั้นก็จะถูกคัดออก...
หรือว่ามาอยู่ยุคดวงดาวแล้วจะต้องกลายเป็นวัยรุ่นเรียนไม่จบอีก!?
หรือจะเหมือนคนอื่นที่ถูกคัดออก แล้วย้ายไปโรงเรียนอื่น? หรือไม่ก็กลับเข้าชั้นเตรียมของมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่ง เริ่มใหม่!?
แต่ถึงสอบเข้าไปใหม่ได้ ครั้งต่อไปจะทนได้อีกนานแค่ไหน!?
ในความคิดเธอ ถ้าจะย้ายโรงเรียนก็ควรรีบย้ายตั้งแต่เนิ่น ๆ...แบบนี้จะได้ตามทันกระบวนการเรียนการสอน แล้วก็ไม่เปลี่ยนกะทันหันจนดึงดูดความสนใจของเพื่อนร่วมชั้นและครูที่โรงเรียนใหม่
งั้นก็มีปัญหา...จะเอ่ยปากกับคนในครอบครัวยังไงดี?
สาขานักบังคับหุ่นรบน่ะ เธอค่อนข้างพอใจ เพราะก่อนยุคโลกาวินาศจะเริ่ม ครอบครัวเธอเปิดร้านซ่อมรถ
ตั้งแต่เด็กเธอสนใจพวกเครื่องยนต์ ชิ้นส่วนอะไรพวกนี้มาก ตอนสิบกว่าขวบก็ถอดทุกอย่างในบ้านที่พอจะถอดได้ออกมาหมดแล้ว
เพียงเพราะเธอเป็นเด็กผู้หญิง ครอบครัวถึงไม่เคยคิดเลยว่าให้เธอทำงานสายนี้ ภายหลังยังเจอยุคโลกาวินาศอีก...
ถึงจะมีประสบการณ์ต่อสู้กับซอมบี้มาร่วมสิบปี แต่ในยุคนี้ที่ใช้หุ่นรบสู้รบ เธอก็ไม่กล้าประมาทเลย!
เพราะพลังจิตของร่างเดิมน้อยอย่างน่าเวทนา!
แถมตัวเธอยังไม่คุ้นเคยกับหุ่นรบรุ่นล่าสุดกับอาวุธความร้อน หากฝืนควบคุมก็เสี่ยงควบคุมไม่อยู่...
หากเกิดเหตุทำร้ายพวกพ้อง...ภาพนั้นเธอไม่กล้าคิดเลย!
สาขาบัญชาการนี่กลับต้องใช้พลังจิตที่แข็งแกร่งกว่าและวิสัยทัศน์ในการมองภาพรวม!
ไม่เพียงต้องอ่านสถานการณ์ให้ออกและออกคำสั่งอย่างแม่นยำ ยังต้องใช้การโจมตีทางจิตในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ...คนที่เพิ่งเข้าใจวิธีใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านอย่างเธอจะเป็นได้ยังไง?
สู้เริ่มเรียนจากสาขาออกแบบและผลิตก่อนดีกว่า ทำความเข้าใจหลักการกับวิธีใช้ของหุ่นรบ อาวุธเสียก่อนค่อยว่ากัน!
หวังเทียนเวยทำหน้ามุ่ยในห้องพ่นลมหายใจถอนใจเป็นระลอก ชั้นล่างกลับมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น พ่อกับแม่ของร่างเดิมกลับมาแล้ว
พลิกตัวกระโดดลุกจากโซฟา เดินถึงประตูไม่ลืมให้กำลังใจตัวเอง แล้วดึงประตูเปิดออก...
พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยทั้งคู่ชั้นล่าง หวังเทียนเวยขอบตาร้อนผ่าว แทบกลั้นอารมณ์ไม่อยู่!
นี่มันหน้าพ่อกับแม่เธอไม่ใช่เหรอ!?
ตัวเธอเอง...ไม่ได้เจอพวกเขามาเกือบสิบปีแล้ว...
หวังอี้เงยหน้าเห็นลูกสาวชั้นบนก็ประหลาดใจยิ่งกว่าเธอเสียอีก!
"เมีย! เทียนเวยอยู่บ้านเนี่ยนะ!?"
เฉิงอินรู้สึกแค่ว่าสามีพูดอะไรแปลก ๆ
"เทียนเวยอยู่บ้านไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ?"
"เปล่านี่! เธอไม่ได้ไปหาไอ้หนุ่มตระกูลฟู่นั่น...โอ๊ย!"
เฉิงอินยิ้มไม่เปลี่ยนสี นิ้วชี้กับนิ้วโป้งแอบบิดเนื้ออ่อนตรงเอวของหวังอี้เบา ๆ
หวังเทียนเวยข่มอารมณ์แล้วรับคำต่อ
"ก็พ่อส่งข้อความมาให้หนูกับน้องรอที่บ้านไม่ใช่เหรอ?"
หวังไคอวี่เดินผ่านหลังเธอลงบันไดไปตรง ๆ
"พ่อ แม่ คราวนี้ไปดาวซัวโม่เอาของดีอะไรกลับมาบ้าง?"
"เจ้าเด็กเปรต รู้จักแต่ขอของดี! ตอนพ่อกับแม่ไม่อยู่ ดูแลพี่สาวดีรึเปล่า?"
หวังไคอวี่เบะปาก หวังเทียนเวยยังต้องให้เขาดูแลอีกเหรอ!?
มีพลังจิตระดับ B ก็กล้าฝืนสอบเข้านักบังคับหุ่นรบของมหาวิทยาลัยการทหารอันดับหนึ่งแห่งสหพันธรัฐ!
แล้วยังสอบติดจริง ๆ ใครจะอึดสู้เธอได้!?
เดิมคิดว่านิสัยของหล่อนที่ชอบโอ้อวด ออกแนวต้องจัดงานใหญ่ใช่ไหม?
ตัวเองระยะนี้ออกแต่เช้ากลับค่ำ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงงานสังสรรค์ของพวกหล่อนพวกนั้น
ใครจะคิดว่าครั้งนี้หล่อนจะเงียบลง?
วัน ๆ แทบไม่ยอมออกจากประตู...ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนผิดปกติ หรือว่าอยากเก็บไว้เล่นทีใหญ่!?
เดิมกะอยากถาม แต่ก็กลัวว่าหวังเทียนเวยแค่ยังนึกไม่ถึง พอถามไปนอกจากจะไม่ช่วยอะไร ยังไปกระตุ้นอีก...ทำเอาสองวันเขากระวนกระวายใจ
มีพี่สาวแบบนี้ เขาลำบากใจชะมัดเลย!