มือปืนใหญ่ระดับเอสที่ตามมาด้วยกันอย่างไท่เซินก็คิดว่าชนะแล้ว!
แค่นักบังคับหุ่นรบระดับเอคนหนึ่ง แขนเล็กขาเล็กแบบนั้น ควินซีคนเดียวจัดการได้!
หวังเทียนเวยก้มหน้าลงเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังต่อสู้ในใจ
"คิดให้ดี ๆ แม้ไม่พูด พวกเขาก็ทนได้ไม่นาน อย่าโวยวายตามอารมณ์สิ"
ควินซีเติมเชื้อไฟให้อีกครั้ง
"……@￥#"
"พูดอะไรนะ?"
"%……￥#*&"
"ดัง ๆ สิ!"
ควินซีเดินเข้าไปอีกสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว
หวังเทียนเวยทำท่าหงุดหงิดโยนปืนยิงสีทิ้งข้าง ๆ แล้วเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
"แบบนี้สิถึงจะถูก!"
เมื่อเหลือระยะห่างระหว่างทั้งสองแค่ประมาณสามก้าว หวังเทียนเวยก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยสีหน้าไม่มีทางเลือก แต่เสียงกลับชัดเจนขึ้นมาก
"คุณรออะไรอยู่?"
"หะ??"
"ฉันรอคนที่เก่งที่สุดในทีมเราอยู่ ส่วนคุณรออะไรอยู่?"
"……!?"
ด้านหลังของไท่เซินพลันมีลมเย็นพัดผ่าน ผิดปกติ! มีคน!!
"ปัง!"
สีเต็มแผ่นหลัง! เขาหันไปมองด้วยความไม่อยากเชื่อ……
"เจียน!?……"
นี่มันพลจู่โจมระดับเอสของทีมฉีหลินนี่นา!?
ควินซีก็ตกตะลึง! ยังมีคนอยู่แถวนี้!?
เป็นไปไม่ได้! ทำไมพลังจิตของเขาถึงไม่รับรู้เลยสักนิด!?
ในวินาทีที่เขาชะงักอยู่นั้น หวังเทียนเวยก็ออกแรงเต็มที่พุ่งเข้าใส่ควินซี!
"ตามหาทั้งวันแล้ว! เจ้ากระ!"
แขนที่ดูบอบบางกลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเมื่อตั้งแรง รวบเอวควินซีแล้วปาจับลงพื้น!
"กล้าด่าหมู่เสี่ยวสยงของเราว่าพันธุ์ชั้นต่ำ!? แล้วยังเยาะเย้ยคุณหวงอีก!?"