นักเรียนของฉีหลินออกจากท่าเรือก็ขึ้นยานบินที่คณะกรรมการจัดการแข่งขันส่งมารับ ส่งตรงถึงหน้าประตูที่พักนักกีฬา
กว่าจะเข้าที่พักได้ต้องผ่านด่านตรวจก่อน ไม่ใช่แค่ตัวคนที่ต้องผ่านประตูสแกน ปุ่มมิติก็ต้องตรวจด้วย!
แถวนี้มีสื่อมวลชนอยู่ไม่น้อย แต่ถูกเจ้าหน้าที่คณะกรรมการกันเชือกไว้ข้างนอก ไม่ให้เข้าใกล้
ข้างหน้ามีโรงเรียนทหารอีกแห่งต่อแถวรอตรวจอยู่แล้ว พอพวกเขามาถึง ที่พักก็เปิดช่องตรวจเพิ่มอีกช่องทันที ให้สองโรงเรียนทหารเข้าไปพร้อมกัน
"เป็นฉีหลินนี่"
โรงเรียนทหารที่กำลังผ่านด่านตรวจอยู่ แต่ละคนใส่ชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม ตราหน้าอกเขียนว่า "ซานโตรินี"
"เว่ยอี๋พวกเธอก็มาด้วย นี่เพิ่งได้ที่สามในการแข่งขันยิงปืนของโรงเรียนทหารเมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่เหรอ?"
"เสียดาย ที่สองเป็นพวกเรา ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ไม่ง่ายเลยนะ กวะจะรวมทีมได้สี่ทีม ต้องเรียกพวกปีสี่กลับมาหมดเลย"
เหล่านักกีฬาของโรงเรียนทหารซานโตรินีไม่ได้ตั้งใจจะลดเสียงลง ทำเอานักข่าวข้างนอกแห่กันหันกล้องมาทางนี้
แต่เหล่านักเรียนฉีหลินถูกกำชับมาหลายรอบแล้ว ทุกคนทำหูทวนลม อยากจะผ่านด่านตรวจให้จบ ๆ ไปเร็วที่สุด
จนกระทั่งเฉาหาวยืนกั้นกลางระหว่างสองแถว สีหน้าไม่น่าเข้าใกล้จ้องไปทางพวกนั้น พวกนั้นถึงได้หุบปากไปเองอย่างกระอักกระอ่วน
"คุณนักเรียนคนนี้ อาหารและยาในปุ่มมิติของคุณเยอะเกินไป ต้องเอาไปผ่านเครื่องตรวจพิเศษอีกฝั่งนั่นใหม่นะ..."
"...ที่นายพูดมา ฉันไม่ฟังสักคำเลยใช่ไหม?"
หวงเหยียนหลับตาลงเบา ๆ เมื่อวานเขาตรวจไปแล้วแท้ ๆ...ตอนนั้นหวังเทียนเวยตอบตกลงมายังไงนะ? ไม่ใช่ตกลงกันไว้แล้วเหรอว่าเอาของไปแค่บางส่วน!?