หวงเหยียนนั่งอยู่ที่บาร์เหล้า ใช้พลังจิตช่วยสมองกลแสงเจาะระบบกล้องวงจรปิดของยานอวกาศ
แปลกจริง ขึ้นยานของตัวเองกลับรู้สึกถูกจับตามองจนอึดอัดสุด ๆ!
ที่ฉีหลินก็โดนถ่ายทอดสด โดนสอดส่องไม่น้อยเหมือนกัน แต่ตอนนั้นกลับไม่มีความรู้สึกแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร?
ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หวงเหยียนหลับตาพิงโซฟาหลับตาพักผ่อน
คิดไม่ถึงว่าผ่านไปไม่นาน กล้องวงจรปิดก็เชื่อมต่อกลับมาได้อีกครั้ง!
ลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ทำอีกรอบ?
หวังเทียนเวยกลับมาจากการเยี่ยมชม อ้อมแขนยังอุ้มผลไม้มาหลายลูก ยื่นกล้วยให้เขาลูกหนึ่ง
"เติมโพแทสเซียมหน่อย!"
หวงเหยียนรับมา
"แกไม่ได้ไปดูระบบพลังงานหรือไง ไปสุมหัวอยู่ห้องครัวอีกแล้วเหรอ?"
หวังเทียนเวยทำท่าภูมิใจนั่งลงตรงหน้าเขา
"หลักการง่ายจะตาย ก็แค่พลังงานความบริสุทธิ์สูงแพงเกินไปหน่อย...โอ้ ใช่ ฉันช่วยต่อสัญญาณให้ยานพวกแกด้วยนะ! ผู้กัปตันยานน่ะยัดเยียดให้ฉันเองแหละ"
หวงเหยียนมือที่กำลังปอกกล้วยชะงักลง
"สรุปว่าแกเป็นคนซ่อม?"
"ก็ถูกแล้วไง! ผู้กัปตันยานของพวกแกตรวจสอบตั้งครึ่งวัน ฉันก็คิดว่ามันมีอะไรให้ต้องตรวจขนาดนั้นเหรอ?
สัญญาณจู่ ๆ หายไปก็ต้องโดนตัดสัญญาณหรือไม่ก็โดนบังอะไรสักอย่างนั่นแหละ เปลี่ยนช่องสัญญาณใหม่ก็จบ!
แล้วฉันก็ช่วยพวกเขาปรับความถี่ แถมทำเครื่องขยายสัญญาณติดตั้งให้อีกด้วย! วางใจได้ รอบนี้ไม่มีปัญหาหรอก!"
"...งั้นก็ขอบใจแกมากนะ"
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซ่อมเสร็จเร็วขนาดนี้...คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะใช้ไปจนกว่าจะถึงดาวเทียนซูได้
"ไม่ต้องเกรงใจ! พวกเราคนกันเองจะมาพูดอะไรแบบนี้!? เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว!"