สายบัญชาการทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ข้างๆ สมาชิกทั้งสองฝ่ายยืนห่างกันราวสิบเมตร มองหน้ากันอย่างระแวดระวัง
"พี่ม้า ฉันรู้สึกว่าพวกมันไม่มีเจตนาดีเลย..."
เจียนจิ่งอวี่เปลี่ยนขาที่ลงน้ำหนัก ยกอีกข้างหนึ่งเหยียดออกเป็นรูปตัวกาง
"พูดตามตรง ฉันก็คิดแบบนั้น"
หวังเทียนเวยกอดอก สายตามองไปทางฝ่ายวัลเคออย่างไม่ไว้ใจ
จะไปร่วมมือกับพวกนี้? พวกมันไว้ใจได้เหรอ?
จางไหลลายิ่งรวมเอาลักษณะของทั้งสองคนเข้าไว้ด้วยกัน ยืนแยกขา กอดอก จ้องอีกฝ่ายทั้งสามคนอย่างระแวง
ความไม่ไว้ใจบนใบหน้าไม่ได้ปิดบังไว้แม้แต่น้อย จนสมาชิกของวัลเคอมองแล้วก็รู้สึกหมดคำพูด
"...ไม่ไหวก็สู้กันไปเลยดีกว่า"
แขนที่เทย์เลอร์เพิ่งยกขึ้นถูกอู๋ฟาง-อวี่กดลง
"สู้อะไรสู้? หัวหน้าทีมพูดแล้วไง—ร่วมมือ! ผ่อนคลายหน่อย"
พูดแบบนั้น แต่ถูกจ้องแบบนี้มาตลอด ใครจะไปอารมณ์ดีได้!? อีกฝ่ายสามคนระวังพวกเขามากเกินไปแล้วมั้ง?
ก็อยู่ในสายตากันทั้งนั้น แถมไม่ได้ใส่หุ่นรบสักคน จะไปทำอะไรได้?
...ไม่รู้ว่าหัวหน้าทีมฝั่งนั้นคุยเป็นยังไงบ้าง?
ฝ่ายหวังเทียนเวยก็กระวนกระวายไม่แพ้กัน
ความผูกพันระหว่างพวกเธอกับวัลเคอนับว่าไม่ธรรมดา
ในการแข่งขันเอาชีวิตรอดป่าฝนรอบแรก อีกสามทีมของวัลเคอล้วนถูกพวกเธอคัดออก
ถ้าอีกฝ่ายจองเวรล่ะก็...สายตาเหลือบไปทางหวงเหยียน เจ้าฮิรานุมะยูโตะคนนั้นจะไม่คิดหาทางแกล้งกันใช่ไหม?