หวังเทียนเวยซึ่งนอนหลับสบายตลอดคืน ตื่นขึ้นมาแล้วก็เจอข้อมูลถล่มทลายจากทั้งคนรู้จักและไม่รู้จัก
เปิดดูก็เป็นจดหมายขอโทษทั้งนั้น...
มีคนที่เธอจัดการไปหลายคนกลับมาขอแอดเป็นเพื่อนอีก แถมบางคนยื่นคำขอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อจะได้พูดคุยเพิ่มอีกสองสามประโยค!
บางคนพูดตรง ๆ ว่าตอนนั้นตัวเองดูถูกคนแบบสุนัข มองคนด้วยสายตาต่ำ ขอให้เธอปล่อยพวกเขาสักครั้ง...
"ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ก็แค่ให้ผู้ปกครองมารับตัวกลับบ้านเท่านั้นเอง ต่อให้โดนสั่งสอนไปก็ไม่น่าจะกลัวจนเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?
เธอเดินลงบันไดไปพร้อมกับดูข้อความไป สามคนในบ้านอีกฝ่ายเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะเตรียมกินข้าวเช้า
"อรุณสวัสดิ์ เทียนเวย"
"พ่อ... เมื่อวานพ่อส่งคลิปไปกี่คลิปเนี่ย? วันนี้มีคนมาขอโทษฉันเยอะมาก!
บางคนฉันว่าไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ แต่พูดว่าถูกเทคโนโลยีไท่เหอบล็อก..."
หวังอี้กับเฉิงอินสบตากัน ไท่เหอ?
หวังไคอวี่เอียงคอมองรายการคำขอจำนวนมากบนหน้าจอที่พี่สาวเขาแชร์ไว้ ใบหน้าไร้อารมณ์กดปุ่ม"ล้างทั้งหมด"
"ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก ลุงเจียนไม่ใช่พูดไว้แล้วเหรอว่าผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบกับคำพูดของตัวเอง"
หวังเทียนเวยมองเขาด้วยความประหลาดใจ
"จำได้ไวขนาดนี้เลยเหรอ!? ได้ ๆ ลูกโตขึ้นแล้ว!"
หวังไคอวี่ส่งผลไม้ที่วางอยู่ข้างตัวให้
"รีบกินเถอะเธอ..."
"เอ้อ ฤดูร้อนนี้ไม่คิดจะไปเที่ยวเล่นที่ไหนเหรอ?"
"เมื่อวานก็เที่ยวมาแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอยังขยันขนาดนี้ ฉันก็พลาดไม่ได้เหมือนกัน"
หวังเทียนเวยกัดแอปเปิลคำหนึ่ง
"ฉันไม่เหมือนกัน"
หวังไคอวี่คาบขนมปังมองพี่สาวเขา
"ฉันเป็นอัจฉริยะนี่นา!"
"..."
นี่มันสิ่งที่เรียกว่าสิ่งใดมากเกินไปย่อมผันกลับงั้นเหรอ? คนที่เก็บกดมานานพอปลดปล่อยออกมาแล้วดีดกลับแรงกว่าปกติอีก!?