เช้าวันรุ่งขึ้น นักเรียนสี่คนตื่นขึ้นมาล้างหน้าล้างตาตามนาฬิกาชีวิตของตัวเอง
หิมะขนาดใหญ่ข้างนอกหยุดตกแล้ว แต่อุณหภูมิยังต่ำมาก
ครอบครัวของจางไหลลาตื่นกันแต่เช้า คริสตินกับสามีเตรียมอาหารเช้าให้เด็กๆ เรียบร้อยแล้ว
จางฉีสุ่ยชอบเจียนจิ่งอวี่มาก นั่งอยู่ข้างๆ เขาแล้วพูดไม่หยุด
“นายหน้าตาเหมือนฉันตอนหนุ่มๆ เป๊ะเลย!”
หวังเทียนเวยยังงัวเงียตอนแปรงฟัน ได้ยินก็ถามจางไหลลาที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ
“จริงเหรอ?”
จางไหลลายังไม่ทันพูดอะไร คริสตินเดินผ่านมาแล้วส่งเสียงหึเย็นๆ
“หึ ฟังเขาพูดเพ้อเจ้อไปเถอะ สองคนนั่นเรียกว่าเหมือนกันไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!”
“...”
จางฉีสุ่ยไม่โกรธ หันไปมองหวงเหยียนอีกครั้ง
“เด็กหนุ่มคนนี้ก็มีแววแบบฉันตอนหนุ่มๆ อยู่บ้างเหมือนกัน”
“...พ่อครับ ถึงเวลาฉีดยาแล้ว”
จางไหลลาทนฟังไม่ไหว เอ่ยเตือนขึ้นมา
จางฉีสุ่ยถูกลูกสาวคนเล็กดึงกลับเข้าห้อง
“ฉีดยาก็ฉีดยา!”
ยารักษาอาการพลังจิตสลาย ยังต้องฉีดวันละหนึ่งหลอด แต่ช่วงนี้อาการของเขามั่นคงขึ้นมากแล้ว!
ลุกจากเตียงเดินไปเดินมาเองได้ กินข้าวได้ ช่วยงานภรรยาตามกำลังได้ ทุกอย่างกำลังไปในทิศทางที่ดี
หนุ่มสาวสี่คนกินข้าวเช้าเสร็จ ตั้งใจจะกวาดหิมะที่สนามหญ้าบ้านไหลลาให้สะอาดก่อน แล้วค่อยเก็บกวาดหน้าประตูอีกที ถือเป็นการออกกำลังกายตอนเช้าพอดี!
“มา! เริ่มเลย!”
หวังเทียนเวยตบมือหนึ่งที ก้าวออกไปอย่างมั่นใจ วินาทีถัดมาทั้งตัวจมลงไปในหิมะ เหลือแต่หัวที่โผล่พ้นพื้นหิมะ