หวังเทียนเวยอาบน้ำเสร็จก็นั่งอิงโต๊ะอุ่น ๆ ง่วงเหงาหาวนอน เจ้าตัวน้อยจางเสวี่ยลี่ยืนอยู่ข้างหลังช่วยเป่าผมให้
"อุ่นจัง~สบายสุด ๆ~"
"พี่คะ สีผมของพี่เท่จังเลย!"
"ตามมาก ฮ่า ๆ ๆ~ แต่เธออย่าเลียนแบบล่ะ ผมจะเสียสภาพ ตอนนี้อยากย้อมก็ย้อมกลับไม่ได้แล้ว!"
"หนูไม่ย้อมหรอก! บนดาวคาเลนมีมนุษย์กึ่งสัตว์เผ่าหมีเยอะแยะที่ย้อมหูเป็นสี ๆ หนูว่ามันไม่สวยเลยสักนิด..."
หวังเทียนเวยวางไดร์เป่าผมลงข้างตัว ดึงจางเสวี่ยลี่มานั่งข้างหน้า แล้วค่อย ๆ ลูบขนปุยฟูบนหัวเด็กน้อย
"ใช่แล้ว เสวี่ยลี่แบบนี้ก็เป็นเด็กน่ารักแล้วล่ะ~"
ไม่นาน สองหนุ่มก็อาบน้ำเสร็จออกมา
จางไหลลาต้มหม้อซี่โครงจากครัวออกมาวางบนโต๊ะอาหาร แล้วก็"ช่วย"น้องสาวออกจากเงื้อมมือหวังเทียนเวย
"อย่ามัวแต่อิงเตาอุ่น ๆ ออกมากินข้าวได้แล้ว"
"เฮ้อ... เสวี่ยลี่!"
เมื่อเจอสายตาประท้วงของจางไหลลา หวังเทียนเวยก็ทำได้เพียงเสียดายย้อนนึกถึงสัมผัสขนปุยบนหัวเด็กหมีน้อย
"แฮ่ก ๆ ออกแล้ว! กำลังออกแล้ว! ดาวคาเลนนี่หนาวจริง ๆ นะ! กับดาวซัวโม่นี่คนละขั้วเลยจริง ๆ!"
"ใช่สิ! หิมะตกหนักขนาดนี้ บนยานบินมองอะไรไม่เห็นเลย โชคดีที่มีระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติกับเรดาร์หลบหลีก..."
เจียนจิ่งอวี่ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมไหลลาถึงให้พวกเขามาพักที่บ้านเธอ!
หวงเหยียนเดินมาที่โต๊ะอาหารด้วย
"สภาพอากาศแบบนี้ คนบนดาวคาเลนบ้านเธอคงไม่ค่อยออกจากบ้านกันหรอกนะ?"