ทีมสี่ฉีหลินขับเรือออกจากทะเลที่น้ำมีสีเข้มกว่านั้น แล้วทุกคนก็เงียบผิดปกติ
ต่างคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง ซึ่งก็ทำให้ผู้ชมที่ดูถ่ายทอดสดได้เห็นว่า ทั้งสี่คนฝึกฝนกันอย่างไรในแต่ละวัน
“บนเรือไม่มีอะไรเลย พื้นที่เล็กนิดเดียว...ยังจะฝึกพละกำลังและต่อสู้เปล่าๆ อีกเหรอ?”
“ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ฝึกในห้องฝึกซ้อม ดังนั้นการต่อสู้มือเปล่าก็มีประโยชน์?”
“ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ฝึกในห้องฝึกซ้อม ดังนั้นการต่อสู้มือเปล่าก็มีประโยชน์?”
“งั้นก็ลองดู!”
“แม่ถามฉันว่าทำไมต้องยืนตรงขนาดนี้เพื่อดูถ่ายทอดสด”
“ยอมแพ้...ฉันยอมแพ้จริงๆ”
“เจียนจิ่งอวี่เป็นพลจู่โจม ยังสู้กับเสี่ยวสยงได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน? ไม่มีวันลืมตอนที่เสี่ยวสยงน่ารักๆ ของพวกเราใช้สัตว์ดาราเป็นกระสุนปืนใหญ่ยิงออกไป...”
“หวงเหยียนก็ฝึกตามด้วยนะ พระเจ้า!”
“ดูเหมือนว่าในทีมนี้มีแค่หวังเทียนเวยที่ดูปกติหน่อย”
“...ปกติ? หวังเทียนเวยเหรอ?”
“ฮ่า! เลือกมาได้อย่างระมัดระวังจริงๆ ‘จอมบดขยี้สุดขั้ว’!”
หวังเทียนเวยคาบถุงสารอาหารเหลวไว้ในปาก ค่อยๆ หลอมแร่ฉางลี่ลงในวัสดุหุ่นรบ จากนั้นนำวัสดุที่ทำเสร็จแล้วมาปั้นเป็นเกล็ดปลาอย่างประณีต
กระบวนการทั้งหมดเผาผลาญพลังจิตอย่างมาก งานละเอียดแบบนี้ต้องค่อยๆ ขัดทีละนิด พอทำให้สำเร็จครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งต่อไปก็จะชำนาญขึ้นเอง
และปริมาณแร่มีจำกัด ไม่ควรสิ้นเปลืองแม้แต่น้อย