สิบห้านาทีต่อมา เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยเก็บ “ผึ้งน้อย” กลับมาจากหุ่นรบของหวังเทียนเวย พลิกไปพลิกมาตรวจสอบและทดสอบอยู่นาน
ผิดปกติสิ้นดี... กล้องไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด แล้วเมื่อกี้อยู่ดี ๆ มันไปขาดสัญญาณได้ยังไง?
ฝ่ายหวังเทียนเวยเองก็ทำเป็นโง่ทำเป็นงง
“ตรวจเจออะไรไหมคะอาจารย์? หรือว่ามันโดนน้ำทะเลแช่จนพัง?”
“ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ... กล้องตัวนี้เป็นรุ่นที่กองทัพกับสำนักงานทรัพยากรสหพันธ์ใช้เฉพาะตอนปฏิบัติการใต้น้ำ ยังไงก็ไม่มีทางพังเพราะน้ำหรอก”
“สุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอคะ? งั้นหนูขอ...”
“ไม่ได้!”
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยรีบขัดจังหวะคำพูดท่อนหลังของหวังเทียนเวย
“ฝ่ายจัดการประชุมออกคำสั่งแล้ว ตอนนี้ระหว่างการแข่งขันห้ามแงะอุปกรณ์ใด ๆ ของฝ่ายจัดการโดยเด็ดขาด! หมายถึงทุกอย่าง! รวมถึงกล้องด้วย!”
พูดจบก็สั่งให้ “ผึ้งน้อย” ที่เพิ่งจะหยุดทำงานไปเมื่อกี้ และตอนนี้ถูกปรับตั้งค่าใหม่เรียบร้อยแล้ว ขึ้นไปลอยอยู่ในอากาศอีกครั้ง
“หนูว่าฝ่ายจัดการประชุมจ้องจะกลั่นแกล้งหนูรึเปล่าเนี่ย?”
“เอาล่ะ คุณหวังเทียนเวย การถ่ายทอดสดของคุณเริ่มใหม่แล้วนะ... คราวหน้าคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วใช่ไหม?”
“อาจารย์? นี่ต้องมาถามหนูด้วยเหรอ?”
“...เอ็งว่าไงล่ะ?”
เจ้าหน้าที่ความปลอดภัยเหลือบตามองนักเรียนตรงหน้าอย่างพิจารณา
พูดตามตรง นอกจากนักบังคับหุ่นรบระดับสูงเกินพิกัดข้ามระดับคนนี้แล้ว เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่ามีเหตุผลอะไรที่ทำให้ “ผึ้งน้อย” เกิดขาดสัญญาณกะทันหัน
“...คงไม่เกิดอีกหรอกมั้งคะ”