"ที่นี่...ที่ไหน?"
หลังจากวิบากสายฟ้าผ่านไป จิตสำนึกของเสิ่นจืออินก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่รู้จัก
รอบตัวมืดสนิท ไม่มีแม้แต่เงาคน เงียบสงัดจนเกินไปหน่อย
เดี๋ยวนะ... ชาติก่อนตอนที่เธออยู่ในหยวนอิงก็ไม่เห็นเกิดเรื่องแบบนี้เลยนี่นา
"เสิ่นจืออิน"
เสียงแปลก ๆ ดังมาจากไกลก่อนจะใกล้เข้ามา ราวกับกระซิบอยู่ข้างหู
"ใคร?!"
"ข้า วิถีแห่งสวรรค์ของโลกใบนี้"
"ข้าเพิ่งตื่นขึ้นมาได้ไม่นาน"
เสิ่นจืออินถึงกับอึ้งไปเลย วิถีแห่งสวรรค์งั้นเหรอ นี่เธอกำลังคุยกับวิถีแห่งสวรรค์ของโลกใบนี้อยู่จริง ๆ น่ะนะ?
"ตอนนี้มีเรื่องจะบอกเจ้า หรือจะว่าเป็นการแลกเปลี่ยนก็ได้"
เสิ่นจืออินนั่งตัวตรงทันที "อืม ว่ามาก่อนสิ"
"สิ่งมีชีวิตโบราณเริ่มตื่นขึ้นมามากขึ้นเรื่อย ๆ ดาวโลกไม่สามารถรองรับพลังของพวกมันหลังจากฟื้นคืนชีพได้ ดังนั้นเจ้าต้องรีบเพิ่มระดับบำเพ็ญโดยเร็ว เปิดช่องทางทะยานสู่โลกเบื้องบน และพาพวกมันออกไปจากดาวโลก"
เสิ่นจืออินชี้มาที่ตัวเองด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อ "ข้าหรือ? ฉันกลายเป็นผู้กอบกู้โลกแล้วเหรอ?"
นี่เธอกำลังแบกพล็อตเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยรึไง
วิถีแห่งสวรรค์กล่าว "ตอนนี้เจ้าเหมาะสมที่สุดแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้น... ตอนที่ฉันทะลวงสู่หยวนอิง ทำไมยังฟาดสายฟ้าใส่ฉันซะขนาดนั้นล่ะ?"
ใครไม่รู้คงนึกว่าวิบากสายฟ้านั่นมีเรื่องบาดหมางกับเธอซะอีก ปกติคนทั่วไปทะลวงขั้นมีแค่ 49 สายฟ้า อย่างมากก็แค่สายฟ้าสีม่วง
แต่กับเธอ กลายเป็น 81 สายฟ้า ซ้ำยังเป็นสายฟ้าสีม่วงดำอีก
ตอนโดนฟาด เธอก็นึกทบทวนดูว่าตัวเองก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องเลวร้ายอะไรใหญ่โตสักหน่อย
วิถีแห่งสวรรค์ "...นั่นเป็นปัญหาของตัวเจ้าเอง เจ้าดูก็รู้ว่า "ตำราหลอมเทพ" ที่เจ้าฝึกมันอยู่ในระดับไหน ตอนนี้ร่างกายของเจ้าภายใต้อิทธิพลของ "ตำราหลอมเทพ" กำลังเปลี่ยนไปเป็นเทพแล้ว ยิ่งเป็นวิชาที่แข็งแกร่งท้าทายสวรรค์มากเท่าไหร่ เมื่อฝึกไปถึงขั้นสูงก็จะยิ่งร้ายกาจ แต่ในขณะเดียวกันอันตรายและความยากลำบากที่ติดตามมาก็ยิ่งใหญ่ขึ้นตามไปด้วย"