เสิ่นจืออินปิดด่านฝึกตน จวินยวนยืนอยู่ปากมิติ ดวงตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปข้างใน
"ต้องเติบโตให้เร็วขึ้นแล้วสิ"
เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวจากไป
หลังปราณวิญญาณคืนชีพ เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งอัปมงคลที่ปรากฏในภายหลังย่อมแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ของโบราณบางอย่างที่ยังไม่ตาย เพียงแต่หลับลึกอยู่ ก็กำลังจะตื่นขึ้นในไม่ช้า
แต่...นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย
ไม่ใช่แค่ไม่ดีต่อมนุษย์เท่านั้น แต่ยังไม่ดีต่อทั้งโลกอีกด้วย
ดาวโลกเล็กเกินไป ไม่อาจทนรับพลังของสัตว์ประหลาดที่ตื่นขึ้นมากมายขนาดนั้นได้
แต่ช่องทางที่เชื่อมต่อโลกนี้กับโลกมิติที่สูงกว่าได้ปิดลงแล้ว ถ้าอยากปกป้องโลกนี้ให้อยู่รอด จำเป็นต้องมีคนทะลวงสู่เบื้องบนสำเร็จ
เขาทำไม่ได้ เขาบรรลุเป็นเทพตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของโลกนี้ ไม่อาจทะลวงขึ้นไปอีกครั้ง
พวกจักรพรรดิโบราณที่กลายเป็นครึ่งเทพก็ทำไม่ได้เช่นกัน
วิชาที่พวกเขาฝึกนั้นพิเศษ ฝึกวิถีราชันย์ตัดภูตผีชั่วร้ายได้ทั่วหล้า แต่ตัดฟ้าไม่ได้ ฉะนั้นก็เปิดทางนั้นไม่ได้เช่นกัน
ส่วนผู้คนอื่นในโลกนี้ จวินยวนไม่เคยคาดหวังเลย
พวกกองกำลังต่างชาติที่อาศัยสาวกในการฝึกตนนั้นเร่งร้อนเกินไป ไม่มีทางทนฝ่าวิบัติอัสนีที่เปิดช่องทางได้หรอก
เมื่อมองทั่วทั้งโลกใบนี้ เสิ่นจืออินคือคนที่เหมาะสมที่สุด
นางฝึกได้เร็วแถมยังมั่นคง จันตัณล่างในกายหนาแน่นแนบแน่น จิตวิญญาณก็แข็งแกร่งพอ