เสิ่นจืออินไม่เดินตามทางปกติ โผล่กลับหัวมาจากข้างหน้าต่างที่ฉินสื่อหวงนั่งอยู่ เกือบโดนเขาตบกระเด็น
"เจ้ามาทำอะไร?"
เห็นเสิ่นจืออิน ฉินสื่อหวงวางถ้วยชาในมือ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"ไม่ยืมตราหยกแผ่นดินแล้ว"
ความประทับใจแรกต่อเสิ่นจืออิน คงเป็นเจ้าตัวน้อยกอดตราหยกแผ่นดินดีใจเหมือนแมวขโมยปลา ยังอยากกอดตราหยกแผ่นดินของเขานอนอีก
เสิ่นจืออินส่ายหน้า: "ไม่ได้มาขอยืมตราหยกแผ่นดินหรอก ท่านฉินสื่อหวง ตอนนี้ท่านเข้าใจประวัติศาสตร์ของหลันโจวหมดแล้วหรือยัง? ข้าจะบอกให้ พวกที่เลวร้ายที่สุดก็คือประเทศเกาะ ประเทศสวยงาม และประเทศกิมจิในตอนนี้"
เหมือนกับประเทศหัวเซี่ยในโลกคู่ขนาน ตอนนั้นถูกต่างชาติหลายกลุ่มจ้องจะเอา ที่น่ารังเกียจและละโมบที่สุดก็คือประเทศเกาะ
ประเทศนั้นที่จ้องจะเอาดินแดนนี้มานานแล้ว
"อืม อ่านหมดแล้ว เจ้ามีธุระอะไร?"
"ตอนนี้ท่านเบื่อไหม? อยากออกไปเที่ยวเล่นมั้ย?"
ฉินสื่อหวงเลิกคิ้วมองนาง: "เล่ามาละเอียด"
เสิ่นจืออินเล่าเรื่องทหารโบราณที่ยมโลกสู้กันเป็นตาย และแผนที่นางคิดขึ้นมาตามอารมณ์ให้ฟังรอบหนึ่ง
"เท่าที่ข้ารู้ พวกที่เรียกกันว่าเทพเจ้าต่างชาติเริ่มจ้องจะเอาศรัทธาของหลันโจวแล้ว ท่านทนใจให้ลูกหลานของท่านไปนับถือเทพเจ้าประเทศอื่นได้หรือ? เราสู้กับคนประเทศพวกนั้นซึ่งๆ หน้าไม่ได้ แต่ลับหลังยังหาคนที่ตายไปแล้วคิดบัญชีไม่ได้หรือ?"