เทพเจ้าฝั่งเกาะต้องพ่ายแพ้อย่างน่าอนาถภายใต้การล้อมโจมตีของหลิวเช่อและเหล่าวิญญาณแม่ทัพผู้กล้าที่เขาอัญเชิญมา
“เจ้ามันกึ่งเทพอะไรกัน ถึงกับอัญเชิญวิญญาณกล้าออกมามากมายรุมข้าเช่นนี้ ไร้ยางอาย!”
หลิวเช่อสืบทอดความหน้าด้านมาจากหลิวปังผู้เป็นปู่ทวดได้ไม่น้อย
“ข้าคือจักรพรรดิ จะลงสนามสู้เป็นเป็นตายกับเจ้าด้วยตัวเองก็ให้หน้าเจ้าเกินไปแล้ว”
“เสนาเอ๋ย จัดการนางให้ข้าที!”
มองวิญญาณของฮั่วชวี่ปิ้งและเว่ยชิง หลิวเช่อไม่อาจซ่อนความรักใคร่และอาลัยอาวรณ์ในแววตาได้เลย
ในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา กลับไม่มีใครอยู่เคียงข้างเลยสักคน พวกเขาล้วนตายไปก่อนหมดแล้ว
ตอนนี้ได้พบกันอีกครั้ง หลิวเช่อดีใจเป็นธรรมดา
สุดท้ายชาวเกาะและเทพเจ้าของพวกเขาก็ถูกตีกระเจิงกลับไป
สุดท้ายสายตาของหลิวเช่อก็มาหยุดที่เสิ่นจืออินและพวก
“พวกเจ้าคือผู้ใด?”
“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมเป็นผู้ดูแลสุสานเม่าหลิงของพระองค์ เพราะก่อนหน้านี้ชาวเกาะคิดจะมาขโมยของในสุสานพระองค์ พวกเราเจอเข้าเลยปะทะกัน จนสุสานเม่าหลิงของพระองค์เสียหายไปบ้าง แต่ความเสียหายเหล่านี้พวกเราซ่อมแซมได้”
ได้ยินพวกเขาพูด หลิวเช่อก็พอใจ
“ดีมาก”
พอใจขึ้นมาก็อยากจะประทานรางวัลให้
แล้ว…
“อ๊ากกก!!! สุสานเม่าหลิงของข้า ข้าวของที่ฝังร่วมกับข้า ใคร ใครขโมยสุสานเม่าหลิงของข้า!”
หลิวเช่อมองเข้าไปในสุสานเม่าหลิงของตน แทบจะโกรธจนต้องสูดออกซิเจน