เสิ่นมู่เหย่ทั้งโกรธทั้งขำ นิสัยโผงผางของเขา “ถ้าพวกเราไม่ปล่อยคนล่ะ? คนของพวกแกกล้ามาขุดสุสานที่เขตเรา แต่ผลคือขอโทษแค่คำเดียว ก็ให้เห็นแก่หน้าแก แล้วจบกันไป
นี่ใช่ท่าทีขอโทษเหรอ? หน้าพวกแกใหญ่แค่ไหนถึงมาสั่งให้ปล่อยคนก็ปล่อย นี่คิดว่าโลกเป็นของพวกแก หน้าใหญ่กว่าฟ้าอีกเหรอ”
อิงฟุจิ ยูอิจิ จ้องมองเสิ่นมู่เหย่กับพวกด้วยสายตาดุดันเย็นชา
“พวกคุณไม่อยากเจรจายอมความกันดี ๆ แล้วจะสู้กันให้รู้ดำรู้แดงใช่ไหม?”
เสิ่นมู่เหย่ถือหอกยาวพุ่งเข้าใส่ทันที “เลิกพูดพล่าม จะสู้ก็สู้ มาพูดยืดเยื้อน่ารำคาญ เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า!”
อิงฟุจิ ยูอิจิหลบการโจมตีของเขา มือทำนิ้วมนตร์ ปากก็พร่ำบริกรรมอะไรบางอย่าง
วินาทีต่อมา ด้านหลังของเขาก็ปรากฏประตูบานหนึ่ง เป็นประตูเลื่อนแบบเฉพาะของแดนอาทิตย์อุทัย
บนประตูมีภาพงู แต่ถูกผนึกด้วยคำสาปบางอย่าง
นี่คือชิกิงามิขององเมียวจิแห่งญี่ปุ่น
ภายใต้การอัญเชิญของอิงฟุจิ ยูอิจิ ผนึกนั้นก็แตกออก ประตูก็ถูกเลื่อนเปิดออก จากช่องประตูมืดมิด มีงูยักษ์สามเศียรดุร้ายพุ่งออกมา
เสิ่นมู่เหย่ก็เข้าต่อสู้กับงูยักษ์ตัวนั้นทันที
คนอื่น ๆ เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่ยอมนั่งรอความตาย ต่างถืออาวุธพุ่งเข้าใส่
อิโตะยูอิจิสะบัดมือ ตุ๊กตากระดาษนับไม่ถ้วนร่วงหล่น พุ่งเข้าหาศัตรูแล้วระเบิดตัวเอง สร้างภัยคุกคามให้กับฝั่งของพวกเขาอยู่บ้าง
เสิ่นจืออินหรี่ตา ยกมือน้อย ๆ หยิบยันต์ระเบิดเพลิงหลายแผ่นจากมิติออกมาแล้วโยนออกไป
บนท้องฟ้าดังสนั่นด้วยเสียงระเบิดต่อเนื่อง