แต่เสิ่นหนานเยียนไม่ได้ไปเปิดเผยว่าเป็นลูกของเขา เพียงแต่ทุกปีจะไปศาลเต๋าตามเวลาที่กำหนดไว้ ในนามของการขอพร แล้วอยู่ที่นั่นเงียบ ๆ เป็นเพื่อนเสิ่นจัวโจว
ทั้งพ่อลูกต่างไม่เปิดเผยความจริงนั้นอย่างเข้าใจกัน
ดังนั้นเสิ่นหนานเยียนจึงมีรูปถ่ายของเสิ่นจัวโจว ตอนที่คบกับตู๋กูหลี ก็เล่าเรื่องพ่อของตัวเองให้เขาฟัง และให้ดูรูป
รูปที่ตู๋กูหลีถืออยู่ตอนนี้ คือรูปที่เจอในบ้านเก่าที่เสิ่นหนานเยียนเคยอยู่
ที่เจอด้วยกันยังมีรูปอีกหลายใบ
ตู๋กูหลีหยิบรูปออกมายื่นให้เสิ่นจืออิน
คนในรูปคือเสิ่นจืออินนั่นเอง
เริ่มจากช่วงวัยทารก หลังจากนั้นทุกครั้งที่โตขึ้นหนึ่งปีก็มีรูปหนึ่งใบ
"นี่คือสิ่งที่ฉันเจอในกล่องไม้บนเตียงของหนานเยียน"
"เธอมีนิสัยอย่างหนึ่งมาตลอด จะเก็บสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามีค่าใส่กล่องไม้เล็ก ๆ แล้ววางไว้ที่หัวเตียง"
"รูปพวกนี้ของเธอ น่าจะเป็นรุ่นพี่เสิ่นจัวโจวใส่ไว้"
เสิ่นจัวโจวคงรู้ถึงนิสัยเล็ก ๆ นี้ของเสิ่นหนานเยียนเช่นกัน ถึงได้ลงเขาทุกปี เพื่อใส่รูปของเสิ่นจืออินเข้าไป
แม้แต่ห้องนั้นยังถูกทำความสะอาดอย่างดี เพียงแต่ไม่มีคนอยู่มานาน เลยดูเงียบเหงามาก
เสิ่นจืออินจ้องรูปพวกนั้นแล้วพูดไม่ออก นี่ตาแก่ถ่ายตอนไหน แล้วยังถ่ายให้เธอได้ขี้เหร่ขนาดนั้น
ตัวเธอเองก็หน้าตาดีอยู่แล้ว แต่ทนไอ้ตาแก่นี่บ้าไม่ได้ ถ่ายรูปเธอออกมาได้เป็นตอนที่เธอขายหน้าหมดเลย แถมยังถ่ายได้สยองชวนฝัน