หลังจากไล่ผีผู้ชายทั้งหมดออกไป ตู๋กูหลีก็มาถึงข้างตัวตุ๊กตากระดาษสาวใช้สองตัว
"รบกวนหน่อย ข้าอยากพบเสิ่นหนานเยียน"
"วันนี้นายหญิงไม่พบแขก"
ตุ๊กตากระดาษสองตัวนั้นทื่อ ๆ ไม่ยอมยืดหยุ่นเลยสักนิด
ตู๋กูหลีอยากจะบุกเข้าไปตรง ๆ แล้ว
เสิ่นจืออินเดินเข้าไป กำลังจะหยิบตราประทับที่จวินเยวียนให้มาเพื่อสั่งการตุ๊กตากระดาษสองตัวนี้
แต่กลับเห็นจู่ ๆ พวกนางก็หยิบรูปถ่ายออกมาหลายใบ
"ใช่นางหรือไม่"
"คล้าย ๆ อยู่"
"ดูแล้วก็ไม่ค่อยเหมือน"
พวกนางจ้องรูปถ่ายที จ้องเสิ่นจืออินที
เสิ่นจืออินงง ๆ รู้สึกถึงลางไม่ดีเล็กน้อย
ส่วนตู๋กูหลีที่อยู่สูงกว่ากลับมองเห็นว่าตุ๊กตากระดาษสองตัวนั้นถืออะไรอยู่
"รูปของเจ้า"
ตู๋กูหลีก้มหน้ามอง เห็นเสิ่นจืออินเขย่งเท้ายืดคอเล็ก ๆ อยากเห็นชัด ๆ ก็เลยก้มลงอุ้มขึ้นมา
ตัวเล็กนิดเดียว บนตัวยังมีกลิ่นหอม นุ่มนิ่ม
นี่คือลูกสาวของเขานะ
เสิ่นจืออินก็ไม่ได้ขัดขืน มองตามความสูงนั้น แล้วก็โกรธหน้าบึ้ง
อะไรกัน ตาแก่ถ่ายรูปนางให้สวย ๆ สักใบไม่ได้เลยหรือไง
ทำไมมีแต่มุมถ่ายแบบดับอนาคต แถมยังเบลอ ๆ
ฝีมือถ่ายรูปห่วยขนาดนี้ เขาเอาหน้าอะไรไปเผารูปพวกนี้ให้แม่ที่ตายไปแล้วของนางดูกัน
"ข้าก็คือเสิ่นจืออิน คนในรูปก็คือข้าเอง"
ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับอย่างยิ่ง แต่พ่อกำมะลอคนนี้อยากพบเสิ่นหนานเยียน นางก็ต้องจำใจยอมรับแล้วล่ะ
ตุ๊กตากระดาษสองตัวได้ยินคำพูดของเสิ่นจืออิน ก็ให้ผ่านทันที