จุนยวนและเสิ่นจืออินกลับมายังโลกแห่งความจริงในวันแต่งงาน
เล่นก็เล่นไปเถอะ แต่จุนยวนยังอยากให้เสิ่นจืออินยอมรับความรู้สึกระหว่างพวกเขาเมื่อความทรงจำครบถ้วนสมบูรณ์
หลังจากกลับสู่แดนสวรรค์ เสิ่นจืออินก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับจุนยวนอย่างไรดี
สีหน้าบิดเบี้ยว บิดเบี้ยว และบิดเบี้ยวอีกครั้ง
ที่จริงในโลกเล็ก จุนยวนนอกจากจะจับมือเล็กน้อย จูบแก้ม หรือกอดเธอแล้ว เรื่องเกินเลยอื่น ๆ ก็ไม่เคยทำ
กลับกันเป็นตัวเธอเอง
ถึงแม้จะอยู่ในสภาพไม่มีความทรงจำก็เถอะ
แต่เรื่องจูบปากอะไรนั่น เธอเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปกอดหัวจุนยวนไว้แน่นแล้วจูบเอง
เสิ่นจืออินบิดเบี้ยวใบหน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นปิดหน้า
“ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว เสิ่นจืออินเอ๋ยเสิ่นจืออิน แกหิวนักหรือไง!”
“เปิดประตู เสิ่นจืออิน แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงของจุนยวนลอดเข้ามาจากนอกประตู เสิ่นจืออินรู้สึกผิดเล็กน้อยขึ้นมาในทันใด
“หมายความว่าไง แกจูบปากฉัน ลูบซิกแพกและก้นฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม เสิ่นจืออิน แกออกมานะ!”
เสิ่นจืออิน: …………
ตะโกนเสียงดังขนาดนั้นเลยหรือ อายจะตาย!
กลัวว่าจุนยวนจะไร้ยางอายตะโกนโวยวายอยู่ข้างนอกต่อ เธอจึงเดินอืดอาดไปเปิดประตู
จุนยวนก้าวยาว ๆ เข้ามา ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเธอ ทั่วทั้งร่างอบอวลไปด้วยไออาฆาต
“พอกลับมาแกก็ไม่ยอมเจอฉัน หมายความว่าไง จะไม่รับผิดชอบงั้นเหรอ? ผู้หญิงเสเพลเอ๊ย!”
เสิ่นจืออิน: “...เปล่า ตอนแกไปโลกเล็ก แกพกความทรงจำไปด้วยใช่ไหม ยังจงใจหลอกล่อเด็กสาวอีก จะเอาหน้าหรือเปล่าแก”